Sürekli "oyuna getirme" trajedisi; açık seçik bir bilinci uyandırma ve yavaş bir intihar yoludur ki; sınırlanmış olmanın dehşeti karşısında durabilmenin tek yolu; derin tiksintiyle gelen kendini ortadan kaldırma edimini, tereddütsüz bir etik değer olarak uygulayabilmek olarak görünür. Ve buna tanıklık eden her insan, tanıklığının içtenliği ölçüsünde parçalanır.
Kaldığın otele gidiyorum, bulamıyorum. Caffe Della Pace'de birlikte, içerek, konuşarak saatler geçirdiğin insanlara rastlıyorum. İçlerinden birisi, geceyi kiraladığın dairede geçirdiğini söylüyor. Seni, asla bitiremeyeceğini bildiğim, taslağını birlikte hazırladığımız, aşk gibi, ölüm gibi şiddet dolu kaynaktan çıkmış el yazmalarının ortasına yatarken buluyorum. Her zaman ki gibi bir yüzün ölüme, bir yüzün aşk öncesi steplerine dönük.
Şiddetli itirazlarıma rağmen tutulduğun bu çılgınlık sürüyor ve birlikte gerçekleştirdiğimiz korkunç gezintilerden sonra fark ediyorum ki; acılarını dindirecek, Seni uyuşturacak şeylerden yoksun kalmanın etkisi daha şiddetli.
Bu nedenle, yakarışların her gün tekrarlanan bir sahneye dönüşüyor ve Sana "tanıdığım en tutarlı oyuncu" sıfatını takıyorum.
0 yorum:
Yorum Gönder