insearchofwind

Zihinsel Terörizm / 3

2012-01-27T14:09:00.005+02:00

Nesneler tarafından yönetilmenin absürtlüğü!

Nesne, göstergebilimsel bir kod taşıdığı için, çok uluslu şirketlerin logolarını üzerinde taşıyan birey, kaçınılmaz bir hayranlık nesnesine dönüşmüştür.

Sistemin izin verdiği ölçüde sunulan "şey"lerin peşinde koşan birey için nesne, yalnızlığı ve çaresizliği yok etme aracına dönüşmüşken, çekici olan, nesnenin dayanıksızlığı mı, yoksa öznenin kırılganlığı ve parçalanmışlığının trajikliği mi sorusunun rahatsız ediciliğidir.

Zihinsel Terörizm / 2

2012-01-27T09:38:00.001+02:00

Özne, her gün sentetize edilmiş görüntülerin ve metinlerin estetiksel zehirlemesine maruz bırakılırken, kaybolma azizliğine uğramaması için tepkisi ölçülür.

Öznenin tepkisizliği ise, kendi istencinden kaçma arzusunun ön belirtisidir ve anlamlandırmanın aşırı hızlanması içerisinde nedenleri ve sonuçları altüst eder.

Hızlanma aralığının hangi aşamasında olduğu duygusunu yitirmek üzere olan öznenin gerçekliği tehlike altındadır!

Nesne ile statü satın almayı reddeden, sunulan tüm içeriğe ciddiyetle tapmayan, manipule edilemeyen ve tüketim ahlakını reddeden birey, maddeyle arasına inşa ettiği keskin sınır nedeniyle dışlansa da, gayri iradi cevaplar üretmez. Tükenmek bilmeyen sonsuz "şimdi" yi meşrulaştırmaz.

Yanılsamanın Aşırılığı

2012-01-26T09:15:00.000+02:00

Söz konusu olan, öznenin "sürekli" yanılsaması değil, bir "süreklilik" aldatmacasıdır. "Dün" ve "yarın" arasında sonsuz bir "bugün"... Özne, dünyanın kökten yanılsamasına karşın, anlam üretme isteğini sonlandırmamaktadır.

Öznenin anlam üretme çabası, nesnenin yanılsama üretme aşırılığı karşısında parçalandığından, öznenin anomali yaratmayan seçimlere yönelmesini sağlayarak, tepkiyi ortadan kaldırmaya çalışan ise sistemdir.

Hayal gücünün sınırlarının ötesine geçebilecek gücü yaratan sistemin kendi içerisindeki hatalar olmasına karşılık, otantikliği, sistem içerisinde oluşan bir anomali olarak görerek, kısa zamanda temizlemeye kalkışan ise yine sistemin kendisidir.

Foucault Tesirli Bomba

2012-01-25T13:12:00.000+02:00

Birey tanımı yeniden yapılandırıldı!

Toplumun yeniden yapılandırılması sürecinde benlik teknolojileri üzerinde çalışanlar, seçimin aidiyeti konusunda algı bozukluğu yaratarak, oluşturulan ilişkiler ağını gizlediler.

Bireyselliğin boynuna doladıkları ipi şiddetle sıktıkları halde, fiilin öznesini görmeye çalışan kişinin direnişi yetersiz!

Görünmediği halde gören bir otoriteyi içselleştirmiş itaatkar birey...

Normalleştirildi!

Soru Cevaptan Kıymetli Olabilir!!!

2012-01-25T08:55:00.000+02:00

Anlatmak istediklerimi otantik ile otantik olmayan arasındaki seçim üzerinden ifade etmeye kalkışmadan, sade bir dil kullanma gayreti göstereceğim.

Çoğu kişi için yazdıklarımın safsatadan öteye gitmediğini bilmekle birlikte, hiçbir zaman anlaşılmazlıklarıma bir yenisini daha eklemekten ürkmedim.

Saldırgan tavrımın yöneldiği özneyi isimle belirtmemeye gayret göstermemin nedeni, öncelikli olarak aynanın karşısına geçebilme cesaretiyle, kendi benliğimin yüklerinden kurtulma çabası ile hatayı yapana değil, hataya tavır alma durumudur.

Muhatap bulamadığı zamanlar olsa da, saldırılar planlı ve özneye yönelikti. Nesneye dönüşmüşlüğünden kurtulamayan özneye... Durum böyle olduğunda, yaptığımın, düzenli bir odaya girip, odayı dağıtmaktan fazlası olduğunu kim iddia edebilir?

Okuyucuya yönelik bu aldatmanın sorumlusunun kim olduğunu sorma cesareti gösterebilirsiniz! Fakat, cevap inkar etseniz dahi sürekli orada duran beyninize batmış bir kıymık gibidir.! Tüm ihtiyaçlarınızın giderildiği, mutsuzluklarınızın dindirildiği ideal bir dünya sunulduğunda, zihninizi meşgul etmek için tasarlanmış bir mutluluk yanılsamasının bir yanılsama olması gerektiğini görmenizi beklerim.

An Unposted Letter To My Lover/2

2011-12-07T15:37:00.000+02:00

İki yabancı gibi konuştuğumuz akşamlarda, -her ne kadar ikimizin durumunda bir benzerlik olmadığını düşünüyor olsam da- kendi değişmeyecek görüşlerimi anlatmaya son vermek isterdim. Düşünmek bile oldukça yorucu... Anlaşılır ve açık değil... "Yine de" gerçeği sarsıyor.

İlk hecesini vurgulu söylediğin "Hemen" sözcüğünün kışkırtmalarına, sahip olmanın güveni içinde fısıldadığın "benimsin" sözcüğünün doğrudan kanıma karışan büyüsüne karşı savaşabilir miyim? Bilmiyorum. Oysa, ilk anda, sezgisel olarak, her şeyin Seninle ilgili olduğunu düşünebilecek kadar cesur birisi için bile kelimeler üzerinde hakimiyet kurmaya çalışmak kadar ürkütücü başka bir şey olmadığını bilmiyorsun! Belki de, önyargılarımı parçalamalarına izin vermeliyim. Ya da tam aksine sorularının etrafında dolanmayı öğrenmeliyim. İlki; öğrencilik, ikincisi ise çılgınlık...

Süreksiz, mantıksal olarak tutarsız ve düzensiz oldukları için; buluşmalarımız, yirmi farklı rüyayla bölünen uykulara benziyor. Ayrılışlarım ise, korkudan ödü patlarcasına uçup giden bir kuşa. Yakınmıyorum. Eğer; isminin ağırlığını taşıyabilecek kadar güçlü olsaydım, kalmama nedenimi açıklayabilirdim. Belki, korku biraz daha az baskı yapsaydı şakaklarıma... Avuntular...

An Unposted Letter To My Lover

2011-12-06T13:16:00.000+02:00

Dünyanın en hüzünlü insanının yanında oturuyormuşçasına dehşete kapılmasaydım eğer; sessizliğini koruyarak, beni karar vermeye zorladığın anlarda, aramızda ikinci bir seçeneğin yaratılabileceğine inanabilirdim ve sözlerim, babasının karşısındaki küçük kız çocuğu kadar çekingen ve korku dolu olmasalardı, çılgın bir korkunun tutsağı olduğum için durmaksızın kendime kızmaktan vazgeçebilirdim. Sorularınla tebessümün arasında bocalamaktan vazgeçip... Ama ikna edilmeyi bekleyen soruların kalıyordu ortada...

Senden gelecek cevapları çarpıntılar içinde beklerken; yanıtların aşırı derecede aldatıcı ve göz kamaştırıcıydı. Ne konuştuğumuzu tam olarak anımsamıyordum. Belki, baştan bir cümle. Geri kalanı bahsedilemeyecek kadar acıklı ve özlem dolu.

Bazen suskun, yanyana otururken, Sana dair bir şeylerin katlanılmaz olduğu fikrine kapılarak; bana, Senden uzak kalmam gereken korkunç seçeneği, -ortak bir gelecekten söz etmeni beklemiyordum- en kötü ihtimalle veda etmediğini söyleyerek geriye ya/yada gibi büyük bir ikilem bırakmamanı dilerdim.

An Unposted Letter To My Father

2011-12-05T16:28:00.000+02:00

Yazma eylemi, öfkeyi kontrol altında tutma amacını aştığında bir yüzleşmeye dönüşmektedir. Bugüne kadar askıya alınmasının başlıca nedeni ise; aramızdaki olumsuz ilişkinin, iletişimsizliğin altüst ettiği dengeleri onarmaya yeterli olmayacağını bilmektir.

Fakat; zamanın Seni değiştirmeyi başarabilecek kadar güçlü olmadığını kavradım. Sen; sevgini göstermekten çok eleştiren, katı ve mesafeli , beklentileri içimde bitip tükenmek bilmeyen kaçış isteğine neden olan kişi...

Sevgi-nefret dengesini yıktığımız anlarda, hissettiğim öfkenin boyutları, karşılanılması zor bir intikam duygusu var edecek kadar korkutucu olsa da; hala Senden bağımsızlaşmayı başaramadığım gibi, başarılarımı mükemmeliyetçiliğinin kan dökücülüğüne kurban etmeye devam ettiğimin de farkındayım.

Manik depresif, öfkeli ve içine kapanık halimdeki en belirgin etkenlerden birisin. Öyle ki; yaşamıma giren herkesi tehdit etme isteğini bastıramamam da dahil, onları; rekabet etmem, üstünlük kurmam gereken bir varlığa dönüştürdükten sonra, tıpkı Senin gibi putlaştırmakla kalmayıp, beğenilerini ve onaylarını bekliyorum.

Senin kadar ulaşılmaz oldukları için aşık olduğum sayılı insana "Dünyada benim dengim olabilecek kişi" dedim.

Confession Of The Soul

2011-12-03T10:30:00.000+02:00

Burada güçlü bir yıkım nosyonunun bulunduğunu ve doğruların oldukça muğlak olmakla birlikte, itiraf projesininde ilk sezgilerini verdiğini düşünebilirsiniz. Özyıkım odaklı yazıların gelişiminin aynı çizgiyi izlediğini de...

Fakat geniş bir yıkıcı operasyon yürütülmeden yapıcı olunamayacağını, bu nedenle söylemin genel bir eleştiri biçimi kazandığını, ısrarlı ve amansız kuşatmaların ise olumsuza birer saldırı niteliği taşıdığını savunabilirim.

Eğer; taraflı okumaları bir kenara bırakmayı deneyebilirseniz, söylem ile duygularınıza neşter kesikleri attığım/atacağım gerçeğini kabul edebilirsiniz.

Madness

2011-11-29T15:40:00.000+02:00

Kişi; ancak kişisel bir trajedinin kaynağını gizleme amacı taşıyorsa, "Neden?" sorusunu boğucu çarpıtmaların ardında yok etme isteği duyar.

Fakat, korkuları mecazların ardına gizlenemeyecek kadar büyüdüğünde ve duyduğu yazma isteği; takıntılı bir biçime dönüştüğünde, daha güçlü ve daha yaratıcı olduğuna inandığı keskin zekasının beceriklilik ve şiddet duygusu karşısında tuzağa düştüğünü fısıldayan, yazının içine karmaşayı taşıyabilecek yaratıcı zeka karşısında yenilgiye uğrar.

Kusursuzluk kavramına denk düşecek bir imge var etmeyi başarsa da, aralarındaki bu çekişme, "neden" sorusunu, tüm cümlelerinin üzerinde bir parçalayıcı olarak dolaştıracaktır.

Travmasıyla yüzleşme alanı yok edildiğinden, çıkışsızlığında; öfke ve yoğun kararlılıkla yazmaya son verirken zihninde aynı cümle tekrarlanacaktır.

"Ben birisinin kopyasıyım."

The Game Of Life

2011-11-28T16:38:00.000+02:00

Gerçekler hakkında kaba bir profil çıkarabilecek kadar bilgi olmadığını düşünenler, anlamın okunması konusunda yanılgıya düşenlerdir. 

Benin dünya ile ilişkisinde, gerçekliğin dil ya da düşünce yoluyla kolaylıkla resmedilebileceğine inanıyor olsa da, ortak bir yapıyı paylaşmadıkları için sessiz kalınması gereken bir konu olduğunun farkında değildi.

Örtük bir biçimde dile getirdiği şeyler ise, yaşamındaki derin kırılmaların O'nu nasıl etkilediğinin birer kanıtıydı. Elbette, bu değişimi bütünüyle bir takım olaylara bağlamak indirgemeci bir yaklaşım olurdu; ama yaşadıklarından tümüyle bağımsız olduğunu kim ileri sürebilirdi?

Fikir ayrılıkları, fırtınalı ilişkiler, kişisel çalkantılar da dahil hiçbir ayrıntıyı dışarıda bırakmadan, dile getirişin izini sürerken, sistematik bir bozumu hedefleyen, yıkıcı ve kaynağını her zaman kaostan alan sesinin tonu, bir kez daha trajik olana inandığını fısıldayarak, algıların dünyasını yıkmayı başarıyordu.

"Ölüme, şu andan daha yakın olduğum bir zaman dilimi hatırlamıyorum. Hiç düşünmedim, hiç bir şey yazmadım ve hiç acı duymadım. Sorumluluktan ve susturmayı asla başaramadığım o sesten kaçabilmek için, tüm zayıflığıma ve yorgunluğuma rağmen, kim olduğumu ve nereye gittiğimi bilmeden susmayı tercih ediyorum."

İntihar; hikayenin büyük parçasına dönüşmeden önce, sesindeki yardım çığlığının ciddiyetini anlamayı başaramamıştım.

The Effect of Fear

2011-11-24T11:33:00.000+02:00

Sürekli "oyuna getirme" trajedisi; açık seçik bir bilinci uyandırma ve yavaş bir intihar yoludur ki; sınırlanmış olmanın dehşeti karşısında durabilmenin tek yolu; derin tiksintiyle gelen kendini ortadan kaldırma edimini, tereddütsüz bir etik değer olarak uygulayabilmek olarak görünür. Ve buna tanıklık eden her insan, tanıklığının içtenliği ölçüsünde parçalanır.

Kaldığın otele gidiyorum, bulamıyorum. Caffe Della Pace'de birlikte, içerek, konuşarak saatler geçirdiğin insanlara rastlıyorum. İçlerinden birisi, geceyi kiraladığın dairede geçirdiğini söylüyor. Seni, asla bitiremeyeceğini bildiğim, taslağını birlikte hazırladığımız, aşk gibi, ölüm gibi şiddet dolu kaynaktan çıkmış el yazmalarının ortasına yatarken buluyorum. Her zaman ki gibi bir yüzün ölüme, bir yüzün aşk öncesi steplerine dönük.

Şiddetli itirazlarıma rağmen tutulduğun bu çılgınlık sürüyor ve birlikte gerçekleştirdiğimiz korkunç gezintilerden sonra fark ediyorum ki; acılarını dindirecek, Seni uyuşturacak şeylerden yoksun kalmanın etkisi daha şiddetli.

Bu nedenle, yakarışların her gün tekrarlanan bir sahneye dönüşüyor ve Sana "tanıdığım en tutarlı oyuncu" sıfatını takıyorum.

Storyline/Chapter Nineteen: Change The Rules

2011-11-01T15:45:00.000+02:00

Yanyanaydık.

Bir çocuğun saplantısız ve  yargısız merakıyla, anlamlandırma biçimlerini kıran, bozan bir yaklaşımla,  cevaplarımı sorularıyla örtüştürmeye çalışıyordu.

Amaçlamaksızın, aidiyetsizliğime  dair hissettiği yeni dürtü tüm söylemlerimizi parçalarken, gözleri, ellerimin  arasında tuttuğum, her şeyi altüst eden, yine de O'nu her defasında kendisinde  olduğu gibi  keşfettiğim  "fotoğrafa" odaklandı.  

Duruşu temsil eden bir nesnede, kendi  bedenimdeki parçalanmaları gözlemlediğimi anlatamayacak kadar yorgun ve anın  içinde kendiliğinden ortaya çıkan ölme isteği ile her şeyin benimle birlikte  ölmesini arzuladığım gerçeğini söyleyemeyecek kadar da korkak olduğum bir anda  sıkışıp kalmıştık.

Aramızda sözle anlatılamayan, bedene  seslenen fakat yasaklanan, dile gelmeyen ve baskı altında tutulan bir şey  vardı.

Buna rağmen, tebessümü bedenimi  delip geçiyordu ve daha fazla saklanamayan, işaret  edilebilir, görünür olan bir şey doğuruyordu. Acı ve rahatsızlık duygusu... 

 Yine de  adlandırılamadığı için ruhu delip geçerken hissedilen  acılı, sıkıntılı bir sürece benzediği gerçeğine ve  unutmanın, geçmişin  kesintisizliğini ortadan  kaldırmayacağının yadsınamazlığına rağmen, karşısında, kendimde hiçbir şeyi  eğmeme gerek kalmadan konuşabiliyordum.

Düşüncelerini cesaretle  değiştirebildiği ve sınırlar çizmekten titizlikle kaçındığı için  sözlerinin gittiği yerleri  keşfetmeye çalışıyordum fakat gerçeği dönüştürmek için devrimci bir dil  kullanıyor ve beni yüklemlerimin ölümcüllüğünden kurtarıyordu. 

Just a simple Question

2011-11-01T15:43:00.000+02:00

How do you say goodbye to the one person who knows you better than anyone else?

Storline/Chapter Eighteen: Return

2011-09-23T14:38:00.000+03:00

Saat 4:00

Anımsamaya çalıştım.

Alaycı bir erkek sesi, kahkahalar, oyun konsolunun etrafında toplanmış insanlar, tesadüfî bir oyunun televizyondan yansıyan görüntülerine ve yükselen sesine karışan boğuk sesin. Fısıltılar…

Boş şişeler, alkolün boğaz yakıcılığı ve midemdeki yanma, pizza dilimlerinin masa üzerinde bıraktığı yağ izleri.

Aynı sözlerin tetikleyiciliği, gerçekliğimde bir değişmeye neden oldu. Zamanın herhangi bir noktasında gerçekliğin bir parçası değiştirilmiş ya da yok edilmiş gibi.

Seni bir başkasının kollarında görmüş olduğum gerçeğinden rahatsız olmadığın gibi yüzüne yayılan gülümseme ve eğlenme ifadesi beni yakaladı.

Adımlarım birbirine karıştı. Mekânın neresinde olduğum duygusunu yitirmek üzereydim.

Yarı rüya halinde olup olmadığımdan emin değildim. Cavour köprüsünü hızla geçerek, arabayı çılgınca meydana doğru kullandığımın farkındaydım. Bir içgörü parıltısıyla, arabayı nehrin kenarındaki korkuluklara çarpsam dahi hiçbir şeyin olmayacağına dair bir hissine kapıldım. Ceplerimi yokladım. Hala oradaydı. Arabamı kasıtlı olarak Regina Margherita köprüsünün üzerinde yoldan çıkardım. Çarpma sesinin ardından nehrin suları arabanın içine dolarken, John Cage' in Nocture kaydının melodileri yükseliyordu.

Seni dinliyordum...

-Nasıl anlatsam. Bilmiyorum... Peşinden aşağı indim. Arabanın içinde, yanındaydım. Arabayı korkunç bir şekilde köprüye doğru sürüyordun. Sonrasında çarpma sesi kulaklarımda yankılandı. Sağ kolumda bir acı hissettim. Sonra gerçeğe uyanmak istedim. Hayal ve gerçeği ayırt edebiliyor musun?

-Neyin gerçek olduğunu ayırmakta zorlanıyorum.

-Bunu bir düşün!

Zihnim, sürekli ve düzensiz fakat anlamlı mesajları yeniden üretiyordu ki; bir yabancı tarafından, içine bırakıldığım yalnızlığıma sarsıntıyla uyandırıldım.

Bir eli, kenarına limon tutturulmuş dar-uzun içki bardağının yanındaydı. Diğer elinde ise yeni yaktığı sigara.

O an; eğer hüzne karşılık gelebilecek bir imge için belleğimi yokluyor olsaydım, aynı yüz ifadesinin hafızamdan süzülüp geleceğine dair hiçbir şüphe duymadım.

Holiday (Iris/Quotes)

2011-08-02T17:54:00.000+03:00

I understand feeling as small and as insignificant as humanly possible. And how it can actually ache in places you didn't know you had inside you. And it doesn't matter how many new haircuts you get, or gyms you join, or how many glasses of chardonnay you drink with your girlfriends... you still go to bed every night going over every detail and wonder what you did wrong or how you could have misunderstood. And how in the hell for that brief moment you could think that you were that happy. And sometimes you can even convince yourself that he'll see the light and show up at your door. And after all that, however long all that may be, you'll go somewhere new. And you'll meet people who make you feel worthwhile again. And little pieces of your soul will finally come back. And all that fuzzy stuff, those years of your life that you wasted, that will eventually begin to fade.

Story Line/Chapter Seventeen: Back To Black

2011-08-01T11:45:00.000+03:00

Ayna, tuzağınızdır...

Ve öfke, kapıyı açtığınızda kollarınıza düşen bir zaaf gibidir.

Gölgesiz bir görüntüye dönüşmek üzere. Öfkenin sahnelenmesindeki abartı sayesinde öfkesinden kurtulabileceğine dair güçlü bir inanca sahip. Dizginsiz bir kasırga gibi. Kesin bir yüzüstü bırakılmışlığa mahkum değil, fakat tercih durumunda olmadığından, öfkesi reddetme gücünü sabote ediyor.

Asla eylemin muhatabı olmayan "öteki" ile arasındaki farksızlık O'nu büyülüyor.

Öfkesinin zihninde açtığı boşluğa hükmeden şiddete, suç ortaklığı ediyorum. Örtük olmayan, açık seçik ve beklenen bir olay örüntüsü ile rollerin tersyüz edilişi.

Uzlaşmanın sahte cennetlerine sağır.

2011-07-29T12:29:00.002+03:00

I can't think she'd be waiting for me, waiting to pick up the pieces of what we had before.

İkon

2011-07-26T16:59:00.000+03:00

Gösteri toplumunu canlı tutmak için onları sürekli kışkırt!

Sahnenin olmadığı, kimsenin oynamadığı, herkesin seyrettiği oyunda, tam da sistemin sömürmesi gereken şeye; metanın imajlaştırılmasına, yüceltilmesine hizmet etsinler.

Story Line/Chapter Sixteen: I Will Be Your Mirror

2011-07-26T10:48:00.000+03:00

Ayrımların silindiği bir dünyada, eylem; kelimelerin üzerini örten bir maskeden ibarettir. Çünkü; her sabah, koda karşı inşa ettiğimiz direniş kulelerimizin yegane mevzilerimiz olduğunu unuturuz. Ve kod öylesine güçlüdür ki; baktığımız her yerde onu gördüğümüz halde, onun bütün insani girişimlere karşı olan suç ortaklığına hizmet ederken, kendi özel kaçışlarımızı imha ettiğimiz gerçeğini yok sayarız.

Ve "kopma" öylesine büyülüdür ki, bizi; hayatın, zamanın hareket etmediği anlarında yaşandığına inandırır. Herhangi bir anlam taşıması gerekmediğine inandığımız şeyler, rutini bir ritme dönüştürürken, zihin için hazırlanmış bir hapishanenin kapılarını araladığımızın farkına varamayız.

Tevere nehri kenarındayız.

Gözlerim kapalı. Güneş yüzüme vururken, geçmişin ve geleceğin izlerini aradığım içsel bir yolculuğa çıkıyorum.

Hikayeni anımsıyorum. Mekanların tüketilme denemesi üzerine, üç değişik mekanda, üç gün boyunca çekimler yapmak üzere şehre gelmiş bir fotoğrafçı olduğunu, bir göçmenin taciz ve saldırısına maruz kaldığını ve çalışmanı tamamlayamadan bir kurbana dönüştüğünü söylediğin anı hatırlıyorum ve Seni yerde yatarken bulduğumda, Narkotik polisi düşmanı, aşırı doz almış bir uyuşturucu müptelası olduğunu düşündüğüm ana dönüyorum.

Oysa, çoğu kez kaydederim. Renkler, binalar, gölgeler, harfler. Zihinsel meşguliyet kaotik bir kod var ederken, hayatı farklı okumam gereken anlara bir yenisini daha ekliyorum.

Zamanı parçalara ayırıyorum. Sesler, cümlelerimi zihnime hapsediyor.

Gözlerimi açıp, yüzündeki hareketliliğe odaklanıyorum. Ellerin, mimiklerin...

Eğer eylemde bulunmayacaksam, "her şeyin yoluna gireceğine dair" söz vermemin anlamsız olduğunun farkına varıyorum.

"Kodu" parçalamak için varlığıyla parıldayacak ölüme kucak açman, ve an'da kaybolmanın çığırtkan sesine kulak vermen gerekiyor.

Gözlerimi tekrar kapatıyorum...

Story Line/Chapter Fifteen: Extreme Pain

2011-07-22T16:05:00.001+03:00

Özne; görüş alanınızı zorla ele geçirdiği, reddedilemez ve değiştirilemez göründüğü için "bakmak" eylemi şiddet içerir. Bu nedenledir ki, kendi keyfine göre "Sizi" yaratır ya da yok eder.

Karşısında durağan kalabilmek ve gerilimin miktarını düşük seviyelere indirebilmek ise her zaman yorucudur.

Sabahın ilk saatlerinde, San Angelo Köprüsü yakınlarında, hareketsiz yerde yatıyordu. Marihuana çocuğu. Şehrin ayrıksı hayatında, ölüme koşan nicelerinin sonunun prototipi gibi.

Yirmili yaşlarının sonunda, uzun sarı saçlı, uzun boylu ve ince yapılı... Yüzünde korkusuz bir ifade var. Ayrıca, derinden inançsız ve sabırsız görünüyor.

Yas tutan ailelerin safça söyledikleri gibi.

Kendimi, bir başlangıca kurban ettiğin ölümlerin çoğulluğuna bakarken buluyorum.

Bir kaç saat boyunca, yüzündeki hüzün nedeniyle, Seni, temelli olarak düş kırıklığına uğramış birisi olarak düşünmekle birlikte bu düşünceyi sevdiğimi de fark ettim. Belki de, tüm karşıtlıkları birbirleriyle yüzleştirirken kapıldığım şizofreni durumundan kurtulmak için, Sana yakışacağını düşündüğüm imgeleri "kapı" olarak seçmeyi sevdim.

Uyanışın ve bekleyişim arasına girebilecek her şeyden kaçınırken; biliyorum ki; "parçalanmışlık" hissinden kurtulabilmek için başkasına yardım ederken; aslında kendime yardım ediyorum.

Pencerelerdeki panjurlar açılmaya başladığında, yüzüne vuran güneş ile uyanıyorsun ve her zaman bırakıp gitmeye hazır nil yeşili gözlerinle buluşuyorum.

Zihninin bulanıklaştığını yine de olanları çözmeye kalkıştığını ve böyle bir girişimde bulunmaya cesaretinin olduğunun farkındayım.

"Huzursuz ve karmaşık"

Hiç bir şey kopyanın kopyasından farklı bir şey değilken; kopyalar çöplüğünde bulanık imgeler tükenmezcesine devam eden ve yenilenen bir tutku ile beni şaşırtma çabasında.

Aramızda var olan alanın çekimi ve açıklanamazlık, şefkat duygusu uyandırıyor ve düzenlenmemiş ayrıntılar bedenimi delip geçiyor.

Cebinde taşıdığın umutlarını, siyah takım elbiseli bir kabusa kaptırmışsın gibi; düşlerin, siyah-beyaz kontrasttan yüzüme yansırken, bakışlarının gücü beni bir suçluya dönüştürüyor.

Kısa bir an, tam gözlerimin içine baktığın için deli olduğunu düşünsem de, hüznünü yanından ayırmadan benimle kalmanı diliyorum.

Tezer Özlü'den Kalanlar

2011-07-19T16:41:00.000+03:00

"her anı ölüdür. şimdi sen de bir anısın. sen de ölüsün. her zaman benimle birlikte olan, birlikte taşıdığım, yaşadığım sözcüklerime dönmem gerek. sözcüklerim olmadan o gökyüzüne nasıl dayanabilirdim. o caddeye, o geceye, gecelere, uykuyla uyanıklık arasında öylesine yatıp uyuyamadığım için sinirlendiğim ve her şeyi düşünüp, kalkıp düşündüklerimi sözcüklere çeviremediğim gecelere. ya da uykunun ölümsü derinliğinde var oluşumuzun küçüklüğünü algıladığım gecelere. bu yaşam, beni ancak içimde esen rüzgarları, içimde seven sevgileri, içimde ölen ölümü, içimden taşmak isteyen yaşamı, sözcüklere dönüştürebildiğim zaman ve sözcükler, o rüzgara, o ölüme, o sevgiye yaklaşabildiği zaman dolduruyor. başka hiçbir şey. "

Two Women

2011-07-16T13:17:00.000+03:00

Her zaman ortada bir ölü vardı.

Hayal ettim ve öldürdüm. Seni, kendimi ya da bizi.

Yürümek zorunda mıyım? Gülümsemiyorum bile.

Ayaklarım ve mekanik yankıları...

Bu bir günah olmalı. Eve taşıdığım...

Çok geç olmasa, hazır olmadığımı söyleyebilirdim. Boşluğu taşımaya başlamadan önce.

Tüm yüzlerin arasında aşka kör olmaya çalıştım, kendi yatağımda...

Story Line/Chapter Fourteen: Leaden Feelings

2011-07-14T14:08:00.000+03:00

Üzerimize ölü adamların gururları savruluyor.

Çığlığım nefesimin şakağını keserken, daha çok kanamak için tenime işlemiş tırnaklarını çekiyorum. Nefesine asılmış ismim ağır geliyor.

Karanlığım. Sahiplendiğin cesetlerin yüzlerine, tebessüm eden maskeler takıyorum. Yargılamadan ve yavaş yavaş.

Yaralarıma basılmış deniz tuzlarıyla yürümek zorunda mıyım?

Mavi düşlerin üzerini bir yangınla örtüyorum ve dokunmadan yazılmış kelimelere tutsak zaman, dişlerimin arasında parçalanırken, ortaya imkansız insanlar saçılıyor.

Endişeler ve çaresizlik yok. Sanki devam edebilirmişiz gibi bizi yutan bir sessizlik.

Kurşuni hisler ölmeden, paslanmış doğum çığlıklarında ismini duyuyorum. Tek bir dokunuş. Gözlerim olacaklara kör, zaman beynimden akıp gidiyor.

Bir kaç derin nefes daha. Durduramadığımızda yüzleşebileceğimiz şeyleri yansıtacağını biliyorum. Aynı yüzle, aynı yerde, gözlerini kapattığında yok edebileceğin ya da ismimi söylediğinde unutabileceğin bir şok değil.

Saatlerin ifadesizliği, soykırım, yalnızca seslerimizin yankılandığı, renklerin tanıklığını ortadan kaldıran uzun ölü bir yol.

Ve...

Parmak uçlarımda gümüş düşmanlar.

StoryLine/Chapter Thirteen: Broken

2011-07-12T16:57:00.000+03:00

Biliyorum ki, düşündüğüm her şeyi yazmaya kalksam, biter.

Sanrılarındaki metamorfoz, çalışmalarında metafora dönüşüyor.

Gözlerini tuvale diktin.

Zihnine düşen görüntülerin karmaşasıyla ürperirken, bakışların sürekli birşeylerle savaşıyormuşsun izlenimi veriyordu.

Sen; asosyal kahramanlarını sigara dumanının arasından çekip çıkarırken, aramızdaki rekabetin keskinliği, içimdeki kadınları parçalara ayırıyordu.

Belkide bir gizi parçalarken yapılabilecek en iyi şey susmaktı.

Ruhsal sınırlarına hapsolmuş, metalar, imgeler, duygular ve dehşet, kente dair anlamsızlaştırdığın ve etkisizleştirdiğin her şey içinde parçalanıyor. Korkmadan, şiddetli bir gösteri için kahramanlar yaratıyorsun.

O, 'an'daki kural yıkıcı. Hafifletilemez bir acıya son vermek için, şiddet dolu ve tüyler ürpertici bir eyleme kalkışarak, tarifi imkansız bir yıkımı başlatacak kadar cesur. Androjen görünümü, beyaz teni, donuk mavi gözleri ve elinde sigarasıyla ölümün yararını sorguluyor gibi ... Ötekileştirdiklerinin gözündeki 'öteki'liğine aldırmadan başka bir noktaya bakıyor. Suskun. Sözcüklerle temsilden uzak, eylemleriyle muhalif bir duruş sergileyen, her şeyi yeniden doğuşa kurban etmeye hazır...

Marjinalin kadın kahramanı. Tıpkı Senin gibi...

Birleştirilemez.

Bu Kez Bir Soruyla Geldim

2011-07-08T15:13:00.000+03:00

"Yalnızca ya/yada diyor."

Kendine sakladıklarının dışında, tüm dışavurumunun sahtelikten öteye gidemediğine inandığınız birisini bir seçim yapmaya zorlamak mı?, yoksa bu kişinin seçim yapmaktan kaçınıyor olması mı etik dışı, yoksa her iki seçenekte kendi içinde tutarsız ve etik dışı mı?

Bu sorunun cevabını verebilecek birisini arıyorum...

Story Line/Chapter Twelve: Memory

2011-07-07T09:18:00.000+03:00

Kader çizgisi eğridir ve kişiler her ne kadar kaçınıyor olsalar da; oyunun kuralı partnerleri aynı yörüngeye yerleştirir.

Ne zaman saplantılı bir düşe dönüşeceğini asla kestiremediğim, aklıma karşı neşeli ve ölümcül bir muhalefet. Aşk...

Yağmurlu bir akşamdı.

Ellerinde Stampieri'deki mağazadan aldığım deri eldivenler, üzerinde krem yağmurluğun vardı. Popolo meydanını geçerek, Via Del Corso' dan Trevi Çeşmesi' ne kadar yürüdük. Yol boyunca hiç konuşmadın. Sürekli bir karnavala benzeyen kalabalıktan yakınarak, Benetton mağazasının köşesinde filtresiz sigaralarından birini yaktın. Arzunun yakasından dökülen gece gibi dağınık saçlarını geriye atarken, Sende aynı kalan şeyleri sevdiğimi düşündüm. Umursamaz ve kendinden emin bakışlarını... Küçük ellerini...Yüzüne güneş vurduğunda gözlerini kısarak bakmanı. Rüzgarla içime dolan parfümünün kokusunu. Bu kokunun bana şehri hatırlatmasını...

Bir ezgiye kapılmış gibi yürüdüğünü fark ettiğimde, Senden uzağa savrulmuş olduğumu anladım. Yaklaştın. Kulağıma eğilerek, beni sevdiğini söyledin. Sesinin bana ilk çarptığı anı düşündüm. Heyecandan hızlı hızlı konuşmanı. Kelimelerinin dağınık olduğu anları.

Gallura restaurantta karşında otururken, kurguya doğru koşan, plastik hilelerle şekillenmiş maskeler takınmaya başladığımızı hissettim. Alışılmadık davranışların, beni şaşırtacak derecede, yoğun duygularla art arda gelişleri, olayları kısa, hızlı bir kolajın ortasına attı.

Popolo Meydanı'nda, beni taksiden attığında; aramızda birleştirmeye çalıştıkça çözülen, gerçeğin ürünü hastalıklı bir ilişki var ettiğimizi ve abartılı bir trajedinin kahramanlarına dönüşmek üzere olduğumuzu fark ettim.

Öfkeyle meydanı geçerek, TwentyOne Hotel' e doğru hızlı adımlarla yürüdüm.

Kontrol manyağı olmadığım ve Plath'ın rotasını takip etmediğim gerçeğini kanıtlamaya çalışırken bile dünyanın sonu duygusuna kapılmış olduğumu kabul etmekten uzak olduğumu biliyorum.

Üç günün ardından, aramızda yaşananları sona erdirememe hali, yarı melodramatik olaylarla başbaşa bırakılmış olduğum duygusuna kapılmama yol açmaktaydı ki; karıştırılan iskambil destesinin çıkardığı hışırtıya benzer sesler duyduğumu anımsıyorum.

Güçlü kelimeler, öfke nöbetlerinden sonra gerçekleştirilen eylemler ve anımsadığım beden.

Kendimi; savaş sonrası haz bahçesine dönüşmüş topraklar gibi hissetmeme neden oluyorsun.

Belli bir noktadan sonra birbirimizden koparak ayrı bir yazgıya sahip olabileceğimiz konusunda çok derin düşünmeksizin, aramızdaki hüznün kendi gerçek ve derin anlamını kazandığı nokta; sonu yaşayamadığımızdan, umutsuzca başlangıç noktaları var etmeye çalışıyor olmamız.

Sessiz kalırsak nefes alamayız.

2011-06-14T15:34:00.000+03:00

You can hide,

hold all your feelings inside,

You could try to carry on

when all you wanna do is cry.

And maybe someday we'll figure all this out,

put an end to all our doubts.

Story Line/Chapter Eleven: Threat To Life

2011-06-01T15:30:00.000+03:00

Sevinçli tutkular doğuran karşılaşmalar... 

Bu daima dışsal bir nedenin sonucu gibi görünüyor olsa da; rastlantının absürtlüğüne inanan için, kendi nedenini ifade eden iken, planlayan taraf için ise, güç ile amacı arasındaki nedenselliğin sessizliğinden ötesini ifade etmez.

O'nun için eyleminin ilk kez başarıya ulaşması, şansın tüm kopuk parçalarını bir araya getiren bir edimdir. Tekrarlandıkça, zorunlu olarak şansın yeniden üretilmesi, eyleminin onaylanmasıdır. Vazgeçmek için sarf edilen her çaba ise, nedenleri geri getiren yazgıyı onaylamaktadır.

Arka sokakların naif düş satıcısı, ofis kertenkelesi aşırı dozdan ölmek üzere olan melankoli bebeğine dönüşmemek arzusuyla kendi düşünden uyanmak için çırpınıyor. Şehrin fragmanter hikayelerinin kahramanı. Devam eden gösterinin, dikiş ipiyle dikilmiş kadınları kadar çaresiz. İnsanları sirk gösterisine davet eden çığırtkan kadar da gürültücü. 

Seni zaten tanıyordum. "İzledim"

Ve aramızda kırmızı bir oyun inşa ettim. Tadını bildiğin ve boğazından geri çevirmeye çalıştığın. 

Sen biliyordun. Ve bundan daha fazla pişman olduğun bir gün hiç olmadı. Bu yüzden Sana söyleyecek bir şeyim yok.

Belki sürekli olarak hafızanda canlandırıp durduğun, camdan manşetlere bir taş gibi çarpacak o anı yaratamadım.  Ama gözlerinin felaketin iğrençliğine açık olmasından daha çok arzuladığım bir şey de yok.

Ellerim titremeden boğazına neşterle düz-derin bir kesik attım ve metal masanın baş kısmını aşağı indirerek Seni belirsizliğin mükemmelliği ile baş başa bıraktım. 

Bir daha birbirimizi tekrar göreceğimizi sanmıyorum. Kısa bir süre sonra yeni bir hayatın olacak.

Resim: Brion Gysin/Geminations 1959

Story Line/Chapter Ten: Expression of Words and Actions

2011-05-28T13:13:00.000+03:00

Etiksel olarak savunulmaya layık olan bir şey askıya alındığında; düzenin ve şeffaflığın uç noktaları kaosun boşluğunda yitip gidecek olan, tersine çevrilmesi imkansız aşırı fenomenlere dönüşür.

Ve...

O noktadan sonra yaşanan herşey: 'Son derece aşırıdır.'

Aklının altedemeyeceği zehirliliğe tutularak kendi yarattığı ötekiliğe gizlenen kişi, benliklerinin arasındaki mesafeler uzadıkça, 'kendini ifşa etmesi gerektiği' konusunda tuzağa düşerken, serüvenini maskaralığa döndürür ve 'kendi hakkında aldanmış olarak' umutsuzluğa düşer. Artık; kendine bir ölüye bakar gibi bakma çaresizliğindedir ve eylemlerinin dar alanı içerisine hapsolmuşluğu; izleyeni, kişinin edimi gerçekleştiren benliğini durdurmaya zorlar.

Tam olarak bu noktaya kadar "Karşılaştım" kelimesi sistemin içinden geçen zehirliliğe denk düşen bir manayı ifade ediyorken; durdurulması gereken öteki benliğin edimleri; rastlantıyı olanaksız kılmak için izleme edimini gerçekleştirecek muzip bir ötekilik dehası var edecektir.

Story Line/Chapter Nine: I Pulled The Damn Trigger Myself, Remember?

2011-05-20T11:58:00.007+03:00

Hafifçe çevirdiğin sayfalar… Gelip geçenler var. Fısıltılara karışan ayak sesleri… Arka plandaki uğultular odadaki dinginliği bozuyor. Gözlerim hala kapalı olmasına rağmen, işaret parmağının elindeki kitabın sayfalarının üzerinde gezindiğini biliyorum. Üç saniye... Ölüm eşiği sonrasına benzeyen kırmızı-siyah bir karanlıkta, Milene’ya Mektuplar’ı okuyan birisine rahatlıkla aşık olabileceğimi söylediğim anı hatırlıyorum. Üç saniye... Gözlerimi araladım ve tereddüt etmeden ellerine baktım. Chuck Palahniuk. Ölüm Pornosu. Neyin değerli olduğunu hatırlatan hiçbir şey yok ve sabah güneşi sinirlerimi bozuyor. Strafor bardak. İlaç kapsülleri... Duvara yansıyan gölgen, televizyon ışığında uzarken, anılarım ölüm cansızlığına tutulmuş gibi. Neredeyse kadavralara özgü sertlikteler. Kaskatı. Sentetik Dmt ile hızlandırıldıklarında, felaket eğrisine benzer tuhaf bir eğrilik edinen anıların yarattığı korku nöbetlerinden ve geri dönüşlerden daha kötü. İyilikle, kötülüğün suç ortaklığı... Bu öldürücü şeffaflığın yüzeye çıkan kısmı beni ürkütüyor. Öldürme içgüdüsü, genlerime eklemlenmiş sibernetik bir proteze ne zaman dönüştü? Emin değilim... Tek bildiğim, herkesin diğerine kurduğu tuzakla yaşadığı gerçeği. Fotoğraf, farkındalık yaratmadan, insanları rastgele, gelişigüzel aralıklarla izlemenin fraktal dünyasına ait. Ayrıntıların rastlantısallığı. Ötekinin bizim düşlediğimiz gizli dünyasını, O'na ait parçaları birleştirerek, kırılma noktalarını izleyerek yeniden oluşturmaya çalışmanın baştan çıkarıcılığında, ötekinin yaşamının peşinde bilinçli bir sürüklenme. Bu yüzden, takibin kendisi, olayları, rastlantısallığın sıradanlığından kurtarabilmenin yegane amacına dönüşüyor. İzleme edimi... İzlenenin, izlendiğinin bilincine sahip olmasına yol açacak ve oyunu dramatikleştirecek sonsuz yakınlıktan uzak bir varoluş yaratmak. Herşeyi tersine döndürmeden, gerçekleştiremeyeceğim tüm hamlelerden uzak durmanın gerekliliği...Ötekini elde etmek için harcayacağım güç, üzerindeki talebimden vazgeçmek için kullanacağım güç kadar. Onun sınırlarını zorla elde etmenin katıksız hazzını sürdürme sarhoşluğu; bir cinayet ve ölüm tehlikesi içeren dayanılmaz bir istek. Oysa; kimse kimseyi öldüremez. Yalnızca, ötekini 'kendi cehennemi' içerisine hapseder ve ölümünü arzulamaya itersiniz. Bilmenin sahte cennetleri... Artık en 'sapkın' ve en beklenmedik zircirleme tepkimeler karşısında savunmasız... Güneş, Ospedale Di Santa Maria Nuova' daki odamın pencerelerinden içeriye sızarken, Santa Maria Novella istasyonunda çekilmiş fotoğrafına bakıyorum... Altına düştüğüm not hala okunaklı... "Some people deserve to die."

2011-05-10T16:14:00.003+03:00

Sanki yalanmışız gibi, kelimelerimin boğaz yakıcılığında sarhoş olmaktan başka bir şey gelmiyor elimden...

Story Line/Chapter Eight: Prefrontal Cortex Disorder

2011-05-10T08:32:00.003+03:00

Sürekli ve uçsuz bir çözülme...

Her yere sirayet eden paranoyak bir atmosfer içerisinde, farklılaşan, dağılan ve kendi içerisine bükülen bir dünya.

Dünyam.

Duygusal değişimlerine ulaşmadaki yetkinliğimi yok eden hızın egemenliği. Bu yüzden, sergilenen her şey karşısında beni bir seyirciye, gerçekleşen her şeyi ise bir gösteriye dönüştürüyor.

Ortaya salt saf metinler çıkararak yaptığım şey, tam olarak, Senin ihtiyacın olan silahları biraraya toplamak. Kelimeler. Arzuladığım ve görmeni istediklerime dikkatini çekmekten öte, eylemlerimin altında yatan asıl neden, anlam örgüsünün dışında yaşam bulman, hapsolduğun zaman algısının mekan nosyonundan kopmasını sağlayarak, fiziksel olarak ifade ettiğin "yerin" düşselleşerek, "bazılarının gördüğü, bazılarının görmediği" ayrımından uzaklaşmanı istemekten daha fazlası değil.

Savrulduğun tüm kutuplaşmaları reddetmen için geçişken bir algı yaratma hevesiyle -hiper algı-, yeni kaçış çizgileri sunmak maksadımın iyimser coşkusunun düşlerimi havalandırdığının farkındalığına eriştiğim nokta, yine bir yakınlık hissi yaratan kırılmalardan ibaret. Işık çağrışımlarını içselleştirdiğim, zihnimin tekrarlayan görüntülere belirgin bir şekilde açık olduğu, bilincimin sınırlarında yepyeni algılamalara neden olan olaylar serisi. Bana ait olan fakat bir yerlerde saklı kalmış olan simgeler yığınının gizlendikleri yerden çıkmasına benzer bir yolculuk hali ve hatırlama hissi.

Melankolik bir manyağın aşırı doz alarak devam eden gösterisine son verme gayretiyle gerçekleştirdiği son hamlesine benzer, ölüme yakın olma fakat ölmeyi istememe ve ölümle öngörülen bir ilişki türü.

Bu bir tür karşı arındırma. Ruhsal yaraların geriye doğru bir süreç yardımıyla kapatılması, suçlu anıların yeniden deneyimlenmesi sağlama.

Story Line/Chapter Seven: Runner's High

2011-04-27T11:27:00.006+03:00

Parestezi.

Hiperventilasyon...

Ellerim, galerinin karanlık tavanından yüzüme savrulan eflatun rengi kumaş parçasına uzanırken; çığlığım beynimin kıvrımlarında yankılanıyor.

Her şey; düşgücüne ait bir şeylerden söz etmeyi anlamsız kılacak kadar gerçeğin örtüsüne bürünmüşken, yüksek perdeden savrulan söz öbekleri içi boş saf bir biçime dönüşmüş durumda.

Çalışmalarının pazarlanabilir formlarının ışıldayan imgeleri arasından, zihinsel kumpasa kurban kitlenin, galerinin soğuk zemininde yarı baygın bir halde yatmakta olan bana hayretler içerisinde baktıklarını hayal edebiliyorum.

Bir kaç nefeslik kısa bir anda, öznenin "Senin öznenin" gerçekliğin kendisine dönüştüğünü, hatta belki daha da ileri giderek, hayal gücünü sıfırlayan tüm imgelerinin kendi cesetlerine korkuyla baktıklarını ve her şeyin anlamın derinliklerinden sıyrılıp, arzu yanılsamasıyla yüzleşmenin gerçeğine çekildiğini hissediyorum.

Sesler, abartılı bir illüzyona, anlamı deforme eden bir aynaya dönüşmek üzere.

"Vanitas vantitatum"

Yeniden canlandıramayacağın, kendiyle ilgili kurallar koyamayacağın, yine de kurnazca bir blöfle değer verir göründüğün, anlamsızlık ve hiçlikle pazarlık ediyorum.

Çocukluğumun karanlık gölgeleri, kurmaca bir öykünün içerisinde çırpındığımı, geçmişin düşselliğinin geri döndürülmesinin imkansızlığını, yaşananların tahrif edilmiş bir fantazmadan ibaret olduğunu kulağıma fısıldarken; ellerinin sıcaklığı, varolduğunu düşündüğüm sınırları infilak ettiren, aramızdaki bütünlüğü iade etmeye çalışan gerçek bir deneyime dönüşürken, gözyaşların, aklının anlamlama mantığı tarafından despot bir şekilde uygulanan umut kırıcı duruşun ortadan kaybolduğunu ileri sürüyor.

Bu nokta, geridönümlerin sonsuzca katlanıp bulanıklaştığı, kurallarından arınmanın zaferiyle, sahip olduğum kavramları istikrarlı bir duygunun ötesine taşıyan biçimsiz gerçekliklerin estetikleşmesine benziyor.

Sadece ikimize dair bir hikaye yaratmak istedim.

(On March 6, 2010... I began a journey. )

Story Line/Chapter Six: Hyperventilate

2011-04-15T12:22:00.009+03:00

Bir oyuna yazgılı.

Artık var olmayanın, esasını yitirmiş olanın silik temsillerini ısrarla ve çarpıcı bir şekilde yansıtmana rağmen, asıl amacının, bunun çok daha ötesinde, belki bir davet anlamına gelebileceğini düşündüğüm fakat her çabanda kısır bir döngüye yenikliğine öfkeli, aramaya mahkum olmuş, tuhaf zamanlara ilişkin, farklılığın ifade edilmesinden ziyade yok edilmeye çalışıldığı, bir fikir ve onun göstergeleri arasına tereddütsüz sınırların çizildiği, orada olan nesnelerin tasvirleri nedeniyle karmakarışık görünen ve açıklanamaz duran her şeyin, ölçülebilir, görülebilir, takas edilebilir imgelerinin sunulmasının beklendiği değişim sonrası zamana ait zorundalık halinin duygularını esir almışlığı ile kullanmadığımız sözcükleri gerçeğe karşı test etme gücüne yenik düşüyorum.

Anlamın gırtlağına dayadığın bilinmezlik bıçağı, sürekli olarak sonralara ertelenen bir çıkmazdan başka bir şey sunmuyormuş gibi görünüyor olsa da, gördüklerim, tersyüz edilmiş, bastırılmış çığlığının temsilinin krizsel yansımaları...

Görselliğin labirenti...

Oysa;

Gözlerin, ortaya cevabı olmayan sorular atarken; hayalgücünün başlangıçta umut vaad eden temsillerinin uğradığı yenilgiyi hangi çalışmanda gizliyorsun? Dehşet, yüzeyin hemen altında saklanmış gibi dururken, kötü önsezilerin kendi kendilerini yeniden üretme gücüyle çarpışıyorsun.

Galeriye saçtığın parçalanmışlık ve çaresizlik, göz ardı ettiğin öfke ve her zaman olmayanı resmeden çarpıtılmış sevgisizlik imgelerin bir yabancının adımları altında parçalanıyor.

Ben... Dilin dolambaçları arasına sıkışarak boğulmak üzereyken; Senin ateşli bir şekilde "her türlü anlamdan yoksun" olmasıyla övünerek savunduğun yeni tarzının, artık "kaybediş bir kurtuluştur" fikrinden nasıl saptığını rahatlıkla görebiliyorum.

Bir arada bulunması imkansız görünen iki şeyi birden istiyorsun. Gözden düşmüş, güçsüzleştirilmiş, bertaraf bir özne ve düşünenin parçalanışı... Çöküntüye uğrayan ve saf dışı bırakılan bir özneye karşılık yükselen, kavramlaştırılan bir anlam.

Konuşulanın, bahsinin geçtiği anda orada olması, öznenin, temsilin önüne geçtiği gerçeğini yüzümüze çarparken, dolaylılık anlaşıyının başarısına gölge düşüren ve "yansıtılmamış arzu" fikrini başarısızlığa sürükleyecek gibi duran neden , O' nun yanlış yerde konumlanmış ve açığa çıkmış olması.

Dizginlenmemiş duygularının, kirlenmemiş dünyasını jouissance kavramı tam olarak karşılıyor mu emin değilim?

Aramızdaki bütünlüğü sakatlayıcı doğasından ürkmüyor olsam da, uzlaşmazlığı itiraf edebilecek kadar samimi ve umursamaz duruşumun, dürüst olduğum anlamına geleceğini düşünmüyorum.

Bütünlüklü bir yenilgiyi savuşturmak için, duygularımı kontrol altında tutma çabalarıma bir son vererek mantığımın hükümranlığının yıkılmasına izin verebilir ve Sana sahip olduğum gerçeğini O'nun gözüne sokabilirim.

Zihnin sıçrayışı...

Çalışmalarının insan cinselliğine referanslarla dolu Fischl'vari imgelerini hiç bir eleştiriye tabi tutmadan kabul eden kitlenin oyun kurallarının değiştirilmesi gerek.

Kalem Ehli ve Kalp Ehli (Elif Şafak)

2011-02-26T09:39:00.006+02:00

SENELER seneler evveldi. Kalem ehlinden olmaya niyet ettim içimden. Kitapları ve hikâyeleri dost bellediğim için sırf; hayal kurmayı bunca sevdiğimden.

Sonsuz seyahatler âlemidir kitaplar. Zamanda ve mekânda bir kuş kadar özgür kılar insanı. Alırsın kelimeleri tek tek, bir araya getirirsin topak topak. Yumuşacık ama dayanıklı. Kanat yaparsın harflerden. Uçarsın uçabildiğince...

Eli kalem tutanlardan olmaya niyet ettim vakti zamanında. Niyet demek, “vardık” demek değil asla. Bir şey “olduk” yahut bir paye “edindik” veya yaptık-ettik-başardık demek değil kat’a. Türkçe’nin belki de en güzel kelimelerinden biridir “niyet etmek”. Kolay kolay başka dillere çeviremezsin. Oruç tutan insan mesela, “oruçluyum” demez, “niyetliyim” der. Sen niyet edersin samimiyetle; yürürsün kendi yolunda, elinden geldiğince. “Öğrenenler”den olmak istersin, “bilenlerden” değil. Niyetin sana rehberlik eder. Adım adım, aşama aşama...

Bu memlekette eli kalem tutanlar ekseriya erkek. Kadınlar sözlü kültürün bekçisi ise erkekler yazılı kültüre hâkim. Gazeteciler, yazarlar, editörler, şairler, eleştirmenler... Halbuki onların yazdıkları kitapları okuyanlara bakıyorum. Bu okurların ne kadar çoğu kadın, farkında mısınız? Adeta kadınlar okuyor, erkekler yazıyor. Öyle alanlar var ki kadınlar erkeklerden daha iyi ve meraklı okurlar. Üstelik sevdikleri eserleri muhakkak etraflarına da okutuyorlar. Peki kadınlar, erkeklerden daha fazla ve daha tutkuyla okudukları halde neden daha az yazıyorlar? Cesaretlerini kıran nedir?

Tesadüf değil ya bütün ilham perilerinin hep dişi olarak tasvir edilmesi; kadın dediğin ilham verir, erkek ise o ilhamla eserler yaratırdı. Kadın yazının nesnesi, erkek ise öznesiydi... Tüm bunlar eskidendi. Tabloyu temelden değiştirme vakti şimdi. Daha çok kadının yazılı kültüre girmesi, burada ayakları üzerinde durması, daha çok kadının “kalem ehli” olması, toplumun da bireyselliklerin de gelişimi için önemli.

Dedim ya, kalem ehlinden olmak niyetimdir. Bu yöndedir arzum, sevdam ve tutkum. Lakin zihnimin bir kancası var ki takılı kalmış bir başka yerde. Onun gözü bir başka âlemde. Kalem ehlinde değil, kalp ehlinde.

Gönül ehli başka bir hal. Onlar bambaşka insanlar. Ah keşke, keşke sayıca daha çok olsalar. Gene de az değiller. Ne de cılız ya da suskun veya görünmez. Serpiştirilmişler yeryüzüne, öylesine.

Ben gönül ehlini niye seviyorum? Seviyorum çünkü onlarda zerre kadar fenalık yok. Herkesin birbiri hakkında atıp tuttuğu, yalan yanlış yazdığı, belden aşağı vurduğu ortamlarda bile onlar dedikodu yapmazlar. Çirkin söz söylemezler. Kem nazarla bakmazlar. Çünkü bilirler ki kem sözün, kem gözün enerjisi insana yapışır. Daima kötü konuşan insanlar omuzlarında ağır bir yükle dolaşır.

Ben gönül ehlini niye seviyorum? Seviyorum, çünkü onlar insanı insana kırdırmazlar. Hiçbir konuda aşırıya gitmezler. Kimseye kin gütmezler. Kalp ehli insanlar, bugün Kırgızistan’da olduğu gibi tutup da komşularının evlerinin üzerine kırmızı boyalarla işaret koymazlar. “Bu Özbek”, “bu Kırgız”, bu filanca bu falanca gibi ayrımlar yapmazlar. Nefrete, husumete, şiddete çanak tutmazlar.

Ben gönül ehlini niye seviyorum? Çünkü onlar hoşça bakarlar cümle âleme. Ve dahi kendilerine. Güzel bakar ve güzel görürler. Enerjileri farklıdır, hemen hissedersiniz. Telaşsız, kavgasız, küfürsüz yaşarlar. Gittikleri her yerde etraflarına daim muhabbet saçarlar.

Kalem ve kelam dünyası daha kavgacı, hırslı, hırçın. Bu da benim çelişkim işte. Bense ruhen araftayım. Kalem ehlini seviyorum ama kalp ehli başka dostlar, onlar bambaşka...

Haber Türk / 17 Haziran 2010

Alıntıdır: http://www.elifsafak.us/

* Bazen, eli kalem tutan kimselerin, tüm söylemlerimizin ve açıklamalarımızın aksine, yazdıklarımız ile kişiliğimiz arasında bir bağ kurmaya çalıştıklarını, yazdığımız metinleri parçalayarak içindeki çelişkileri, varsayımları, -belki de parçalanmış bir kişilik görmekten duyacakları hazzı düşünerek- (yapıbozumunun doruk noktası)- açığa çıkarmak için çabaladıklarına şahit oluyoruz.

Bu konu üzerine bir yazı yazmak niyetindeydim ki Elif Şafak' ın Kalem Ehli ve Kalp Ehli başlıklı yazısını paylaşmanın daha anlamlı olacağı kanaatine vardım.

Aradaki farkın ayırdına varabilen tüm gönül ehli dostlarıma Sevgilerimle,

Story Line/Chapter Five:Disappearance of Some Sense

2011-02-24T15:29:00.005+02:00

"Ters öğrenme"

Hatırlamaya çalışmanın yıkıcı zararlarının umursamazlığında, algılarında kontrolsüzlük yaratan her şeyi bir düzene sokmaya çalışıyor.
Reaksiyon.
Bilişsel süreçlere ait farkındalığın yitirildiği noktada süreçler üzerindeki otomatik kontrolün parçalandığı yarı uyanıklık hali.
Bilinç geri sekmesi ve fotoğrafik fonksiyonlar.

*~~Siyah frizbi halkaları~~

Bir gün önce yaşanan her şeyi, ayrıntılarına kadar hatırlamaya çalıştıkça, güçlenmesi gereken bağlantılar aksine daha da zayıflıyor. Kısa bir süre önce, bir anlam ifade eden, bir bütünün parçaları gibi duran, bugünse içini boşalttığımız şeylerin manalarından yoksunluğa mahkum edilmişliği, küçük bir oyuna ait, yalnızca olmayanları resmeden bir ize dönüşmüşlüğü simgeliyor.

Koşullu olasılık, eylemlerde özgürlük ve sonuçlara bağlılık.

Kendine ait bir yer...

Bir apartman dairesinde, eski alışkanlıklarını yitirmiş bir başka şeye ilişkin duyulan duygu karmaşası.

Saat: 12:35

Sürreal çalışmalarını sergileyeceğin sanat galerisindeki açılışın bir gün ertelenmesi, ortalıkta söylentilerin dolaşmasına neden olacak ama Senden başka kim, hala tuval üzerine yağlı boya çalışmalarının önemini yitirmediğini ve hayranlıkla takip edildiğini bildiği halde sürrealist çalışmalara kendini kaptıracak kadar cesur olabilir ve böylesine ilgiyle takip edilebilir ki? Parçalanmış bir ruhu gördüğünde hayatındaki en unutulmaz hazzı yaşayan insanlar olduğu sürece sanırım bu olasılıksız değil.

Tamamlanmış olmanın çok uzağında görünen ve devam ettikçe kendi bütününden daha da uzağa savrulduğuna inandığım halde, bir zaman öncesine bakıldığında, başkalarını kıskandıracak büyük başarılara imza atmış olman ve üzerindeki çocuksu mutluluk, Seni durdurmamı engelleyen tek şey.

İşte orada. Pencerenin kenarında duran, stüdyoda bırakmaya kıyamayıp, yanında buraya kadar taşıdığın son çalışman. Eğer, kendini tüketerek var olduğunun farkında olmasaydım, bilinçaltının örtük bir cisimlenişi olduğunun hararetli bir savunucusu olabilirdim. "Artık" çalışmalarının arasındaki farkın ayrımına varabilmeme yarayacak şey de ortadan kalkmış durumda. Keskin bir geçiş olmaktan öte, yavaş ve sinsice ilerleyen bir hastalık gibi. Çalışmalarınla arandaki ilişki tersine dönmüş durumda. "Şimdiden itibaren" ya da havada asılı kalan isimler verdiğin çalışmalarından birisini işaret ederek değişmeye başladığın noktayı gösteremiyorum. Tersine, eserinin Senden bir adım ötede gidiyor olması ve insanların kuşkulu yaklaşımlarıyla gördüklerinden çok, eserin ortaya çıkmasının ardında yatan nedenlerin varlığıyla ilgileniyor olmalarının tüm çabalarını yutup, yok edebileceği ihtimali beni ürkütüyor.

Çarpık görüntü blokları, uğultular, arzu sürüleri... Böylesine çoğaltılmış aşırılıkların arasında kendimize yer açmak oldukça zor olacak.

Ve...

Senin durduramadığın bir zihinsel taşkınlıkla son sürat ilerlerken neşeyle karşıladığın her şey bana acı, hüzün ve öldürücü sinirlilikten başka hiçbir şey getirmiyor.

~~Yazamıyorum...~~

FotoSource: Kristen Johansen
http://www.fotografik.com/foto/illust05.html

The Other

2011-02-23T16:53:00.010+02:00

İki.
Görünmeyen bir iz.
Siyah gibi.
Henüz O'nun değil.
Konuşuyor.
Ölü elbise.
İki küçük adım
Ve gülümseme
Akla yatkın
Hükümsüz.
Durdu
Ağrıyı öldürmek için
Sabotajcı
Sessiz bir köşede
Birisinin düşündüğü
Mükemmel doğallıkta
Sarkastik sorular
Dinginlik boğucu
Ölü gümüş
Nefret ettiği
Saat beş
İsmi karbon kağıtlarda

Zihinsel Terörizm

2011-02-22T14:23:00.003+02:00

Cinsiyetler arasında.

Mesafeler karışıyor. Baş kahramanla nesne arasındaki boşluk, yok ettiğini irdeliyor.

Aşksal yanılsama, kabullenme saldırıları süzgecinden geçirildiğinde son derece dramatize edilmiş bir şekle girdi.

Suikast simgesi. Yokluğunu gizlemeye yarayan araçlar.

Estetik kopyaların egemenliğinde, karanlık yolculuğun önemli güzergahları arasında, ironiyle bakmaya çalışırken varlığını unuttuğumuz ölme halinin sürekliliği.

Bu o kadar malum ki, tende hissedilebilir.

Saplantı. Gerçek olduğunu kabullenme arzusunun ortaya dökülmüşlüğünden çok bir kurban töreni. Yaşam kaydını paralize eden içe dönük bir patlama. Algıları canlı tutan bir caydırma makinesinin stratejisizliğinin kusursuzlaşma isteği.

"Düzenlenemez"

Bilinçdışına taşan görünümler ve "kendi"nin yüceltilmesinin karşıtlığı.

Prodromal

2011-02-21T15:51:00.002+02:00

Zihnin bölünmesi. Defalarca. Ve her seferinde daha da şiddetli.
Yineleyen... Aldatıcı görselliğe mahkumken; panoptik örüntülerde sürüklenmeyi kabullenir gibi...
Sonsuz tekrarlar... Karşıt tepki kırılmalarında ruhun çarpıklığının fısıltılara mahkumiyeti.
Yanlışlar uğultulara teslim. Elektrokonvulsif sonrası şok. Fotoğraf makinası flaşı.
Replikasyon.
Tecrübelerin saydam sergilerinin intihar fetişizmine kurban edilmesinin baştan çıkarıcılığı.
Kişisel tanıklıkların önüne geçilemez trajikliği sonsuza dek güncelerde lanetli
Uzanmayın, bilinmezliğimin karanlık gölgelerine her bir parçayı anlamlandırmak için
Ölümün fragmanı bu. Gözlerinizi kapattığınızda kurtulmayı başarmaktan uzağa savrulacağınız.

Tasarlanmış Tepkisizlik

2011-02-09T13:07:00.002+02:00

Ani ve şiddetli dalgalanmalar...

Adım attıkça sanrılarla yapılanan dünya sarsılıyordu.

Frontal lob hasarı. Hala katatonik durumda.

Ellerini salladığında nasıl oluyorda tüm sahne değişebiliyordu? Bir duman tabakasının içinde ellerini hareket ettirir gibi. Dağıtılabilir anılar kütlesiyle savaş. Hareket etmekten korktuğu halde her an kaçmaya hazır bir duruş sergilerken, tüm dünya metal parmaklarının arasında can çekişiyor gibiydi.

Unutmamalıydı!!!

60 sn.

İstemsiz dikkat kayması. Geri besleme döngüsü kırılması.

Adaptif stratejilerin boşunasallığında zihnin düzensizliği.

Kelimeler, kağıt evlere ayaklanırken, hiç bir imge beynindeki yansılamalarla bağdaşmıyordu.

Tasarlanmış bir derinlikte yok olurken, kütlesel anı parçaları bilincinin kenarından devriliyordu.

South Of Nowhere

2011-02-07T14:44:00.001+02:00

Biraz nostalji iyi olur diye düşündüm.

Dinleyin ama... :)

2011-02-07T11:35:00.001+02:00

Bizden uzak, başkalarını vuran bir şeyler hala devam ediyorken, çok uzak bir zamanda "bize vuran" sebeplerin aldırmazlığında yitik gitmelerden korktuk en çok da...

2011-02-04T15:15:00.001+02:00

sen, bir hüzün boyunca uzandın dizlerime
gözlerim bensiz zamanlarından kısa hikayeler kesti
sonra, mutlu bir son yazdım ikimize
evet! sevgilim
bütün masalları ben uydurdum
sen mutlu ol diye
sonra,... uzaklaştın benden
yüzünü ellerinin arasına almış düşünüyordun,
korkuya kapıldım,
bize dair herşeyi parçalamadan önce,
bir anı çaldım gözlerinden
bir başkasının kollarında Seni düşünürken,
benimle ol diye

Depth Of Despair

2011-02-03T17:30:00.001+02:00

Hiper-mekan.

Kontrol duygusuyla gelen, arabanın koltuğuna gömülme hissinin benzersizliği ve öngörülemeyen biçimlerde gerçekleşen düzensiz ve dengesiz hareketlerin umursamazlığının verdiği yaşadığını hissetme duygusu. Bir taklit ya da bir parodi olmaktan uzak, dilsel ve düşünsel bir yalnızlık tarafından boğazlanmaktan kaçar gibi.

Hız göstergesi efsanevi bir uyarana döndüğünde, aracın gürültüsüne inat, sessizliğin doruğuna ulaşmak. Aidiyetsizliğin simgesi, sürekli hareket halinde olmayı isteme arzusu.

Durmaksızın...

Gece görüşüyle çekilen kayıtların çarpıklığına benzeyen imgelerin arasında, zaman, yıkılıp geçilmesi gereken bir duvara dönüşürken, zamandaki zamansızlığı hissetme.

Dikey blokların arasından yatay bir kaçış.

Zaman Kayması-Kırılma Noktası

2011-02-02T17:27:00.004+02:00

İlk semptom.

Gökyüzü, sinyali karışmış televizyon ekranı gibi parçalanmışlıktan ateş kırmızısına sıçrarken; uğultular cızırdayan radyo frekanslarına dönüşüyor.

Nöbet öncesi zaman serisinde kaotik kelimeler, yüksekliğe isyan ederken, boşluğa uzanacak. Yönlendiren referans sanrıların arzu edilirliği.

Klang çağrışımlara teslim...

Telefon ellerinin arasından kayıp boşlukta süzülürken "şeyler"in olduklarının ardına gizlendiklerinin farkında değil.

Kelimelerinin acıya yenik düşmüşlüğünün kanıtı...

Boş bir çatı katında, ayakları deliliğini onaylarcasına ilerlerken yaptığı...

Benliğin şiddete tutsaklığının sonucu, alınan nefesler. Kendini korumak için, kendini yok etmek.

Varlığını kanıtlamaya saplantılı bir düş, hızlandıran, derinliği artan bir isteğe gönüllülük.

İnsan en çok korktuğu şeyi sevebilir mi?

Evet! Elbette.

Krizlerin kesintiye uğraması gerekliliğine inançla.

"Kendi" Cehennemi

2011-01-31T14:06:00.002+02:00

Tüm bilenmişliğiyle kelimelerin üzerine yürüdü.

Anlamlandırılmaya direnenleri peşinden sürüklerken, gerçek düzleminde hiç bir noktada var olmadıklarını gördüğünde, tekinsizliklerinden ürktü ve nüfuz edilemeyenin mübadelesinin mümkün olmadığını gördüğünde, gerçeğin müdahaleleriyle her an yıkılmaya hazır olduğunu, kendi dışında ve üstünde ihtimallerin kontrol edilemezliğini kabullendi. Artık varlığı, imkansız bir alanı temsil eden boşluktan ötesi değildi.

Çevreye tutsaklığın, -yabacılaştırıcı- parçalanmış bedenin ortaya saçılmış parçalarını çaresizlikle gizleme, sahte bir bütünlük yaratma gibi bir gayesi olmasa da, görüntü iradeyi yansıtmıyordu.

Kendi cehennemi ile arasına çektiği duvardaki sızıntıların altında kalma vakti yaklaşıyordu.

Bir sınır çizgisi kenarında yürümeye kaç kişi cesaret edebilirdi?

Sahte asılların yüceltilmişliğinde, gerçekle düşsel olan birbirine yeteri kadar karışmışken, "kendi cehennemi"; yaşamasına ve ölmesine izin verilen kırılma noktaları için bir hapishaneye dönüşüyordu.

Bırakılmışlığı ölümle sonlanana kadar...

Fantazma Ekseninde Aşk

2011-01-31T10:01:00.002+02:00

Mutluluğun tasarımsal içe patlamalarının sağanak yağmurlarında bilinçsiz, fakat süreklilik arz etmeyi başaran soruşturmalar ve tekrarlamalar, rasyonelliği askıya alırken; kişi sentetik düşün negatif saldırılarıyla başa çıkabilecek kadar güçlü değildir. Düşte, düşten yoksunlukta öldürücüdür.

Gerçekle kurulmaya çalışılan tüm ilişkileri tasfiye eden bahaneler, sarsıcı paradokslarla temsilleri ifşa ettiklerinde, araçsallaşmış kaçışlara tören düzenlenen zamanların tersine çevrilemezliği...

Hiç bir değeri olmayan, bir çok açıdan kırılmaya maruz kalmış kopuk anların zamansız gözlemlerinde, yerine geçirmeden uzaklığın ve tekrarlanan geri dönüşlerin "sonlanmaması" beceriksizliği ile kaybetme...

Yanılsamanın bilincinde olan bir "kendi" ile savaşamama güçsüzlüğünün ileriye sıçramaları imkansız hale getirmesi.

Sınırda Yaşam ve Demokrasyon Çizgisi

2011-01-31T10:00:00.002+02:00

Kayıp ve kırılgan.

Bulanıklığa hapsolmuş imgelere ellerini uzatıp, var etmeye çalışır gibi.

Önyargıların soğukluğundan kaçmaya çabalamanın yorucu sıçramalarıyla yüz yüze gelme cesaretsizliğinde boğulmanın zorlu yolculuğunda "tek başınalığını"nın farkında olduğu gerçeğine sürüklenmeye dair duyulan öfke...

Optik illüzyonların örüntülerinde, hayatla bağların koptuğu sınır noktasında yaşanan hezeyana gözlerini kapatmanın gücü.

Bilinçli deneyim anlamını yitirdiğinde, epizodlar dünyasında delüzyonlara tutulmanın transandantal geçişleri ve hipnogojik halüsinasyonlara tutsak olmak.

Elzem bir otomatiklikle, zihnin anlık durumlardan sonralamalara mahkum olmasının şaşırtıcılığı. Uçlarda sürüklenmek.

Şeyleri olduğu gibi algılamaktan vazgeçmenin, gerçeğin, hayale sınırları tek başına belirleme gücünü devretmesi aldanmışlığına yenik olarak, dengesizliğin belirsiz saldırılarına yenilenebilirlik sunmak.

Perdeleme

2011-01-31T09:58:00.000+02:00

Kesif sözler, erkeksi zamanların, dişi boşluklarında metastatik tehditlere hapsolmuşken; karbon korkuların kırılma noktaları açığa çıkarılıyor.

Plastik bebek otomasyonlarına karşı sistemin muhalif akılları...

Konuşamadığımız, mekanik itirafların boğaz yakıcılığında, savrulan kum taneleri olduğumuzu inkar noktasında, zamanın tuttuğu setlerin, uyandırılmış düşüncelerin pikselleriyle çarpıştığı hasarlı sonda, sahip olduğumuz şey, eski kağıtlardaki isyankar akıllar...

Fraktal bir koloniye ait olmaktan uzak olanlar, ötekiliğin güçten düşürücü ani sıçrayışlarına karşı, benzere zincirleme tepkiler verebilen, ütopik kahramanlar olmaktan çıktığında, orji sonrası kırılma kendi üzerine kapanacak.

Geri Çevrilmek

2011-01-18T16:17:00.003+02:00

Ayrılmışlığa tutulmanın sarsıcılığıyla, bir araya getirilemez ve onarılamaz olduğunu fark ettiğimiz, kayıp bir parçaya dönüşmüş ruhumuz, zamanın içinde savrulan anıları taşıyan herhangi bir şey tarafından, her gün aynı kaybı hatırlatırcasına aynadan yansıyan imgeye hapsolur.

Oysa görüntü insanı her zaman yanıltır. Köleleşen, körleşen beden değildir, gözlerimize yansıyan yalnızca ruhun çarpıklığı ve çaresizliğidir.

Kendi hakikatine yabancılaşmış ve kendi kendine muhalif bir başarısızlık oyunudur.

Anomali üretmekten öteye geçemeyen, ve kendi içinde "çözüm" ürettiği aldatmacasına kapılmış, uyum içine girmiş görünen fakat standardize edilmiş olmak gerçeğini ortadan kaldırmaktan oldukça uzak ve anlamı; özlemini duyduğu yansımalara hapsetmekten mutlu bir kitle...

Artık trajikliğin yok olması için, kelimenin tam anlamıyla varlığının başkalaşması içerisinde çırpınan ve herşeyin saplantıya dönüştüğü bir kırılma noktasıyla yüzleşen boşluk. Geri çevrilmeye dair -çevirmek eylemini gerçekleştiremeyecek kadar absürde körü körüne bir bağlılık içerisinde olmanın çaresizliği- tüm çabaların dayanak noktalarından infilak ettiği gerçeği, güçsüzlüğü ve yoksulluğuyla yaşayan, programlanmış metinlere köle olan kitle, sistemin acımasız onayına mahkumdur.

Kodlanmış Nesneler Yığını

2010-12-25T10:16:00.002+02:00

Görmüyoruz.

Gerçek ve gerçek olmayan arasındaki tüm duvarları yıktığımız bir noktadan sonra sürekli genişleyen, geri döndürülemez bir biçimde bağımlısı olduğumuz içimizdeki yükselmişlik hissi, kendimizi inkar noktasına vardığında ve olağanlık kazandığında, aramızdaki ayrımların yok olmuşluğunu göz önüne alarak, -aynılık- sıkışıp kaldığımız bu fanus benzeri düzeni nasıl deneyimlediğimizi, kendimizi çevremizle nasıl bir ilişkiye soktuğumuzu ve canlı kalma olgusuna yoğunlaşmış gibi görünüyor olsak da, hiç bitmeyen, sürekli dönüp geri gelen yoksunluk hissinin terörize saldırılarından sınırlarını özenle çizdiğimiz özel alanımızı, "mahremiyetimizi" koruma isteğimizin gürültüsü yüksek perdeden yükselmektedir.

İmgenin şiddetini umursamadığımız bir noktada ise gerçeğin katli çok da canımızı yakmıyordur. İmgeler metastaza maruz kalmışken, değiş-tokuş edilebilecek bir imge, içi doldurulabilecek bir anlam her zaman mevcuttur.

Erişilemez bir hal alan döngü, kendi üzerine kapaklanan bir yıkımcılıkla, içsel olanları ifşa ederek, sınırı ve tatmin edilmesi mümkün olmayan , çifte anlamlara bürünmüş olan hislerin bastırılmaz boşluğundan beslenir. Arkasında hiç bir anlam bulunmayan, sonsuza kadar hızlanacakmış gibi görünen imgeler, flu bir boşluk yaratır.

Bireyselliğin katledildiği totaliter bir düzende köle olan bizler, "kodlanmış nesneleriz" ve beynimiz isyana sürüklenmedikçe çıkar sahipleri arasında en yüksek teklifi verene satılmaya devam edileceğiz...

Ceset Torbasında Ölüler Sergisi

2010-12-24T16:06:00.003+02:00

Burada.

Şahit olduğumuz şey, görecek hiç bir şey olmadığını ima ederken, hiç bir iz bırakmayan, parçalanmanın sınırlarını zorlayan ve artık durdurulamaz bir biçimde çoğalma eğiliminde olan, salgın türü bir kırıcılıkla tüm imgelerin yerle bir edildiği, zamanın önününe geçilemezliğine inat durağanlaştığı, iki uç arasında sıkışmışların kısır bir döngü içerisinde yüceltilmesinin tanıklığıdır.

Tutkunun, yüksek dozda uyuşturucularla yok edildiği bir ortadan kalkmışlıkta, neyi kaybettiğimizi unuttuğumuz gerçeğinin yadsınamazlığını gündem dışına itmişken, kendimizi intihar ve şuçluluk arasında sonu gelmez yolculuklarda seyehat eder bulmanın ruhani geriliminin, standardize ettiğimiz yaşamımızı normalleştirdiği ve bu şekilde kendimize yabancılaşmaktan kurtulduğumuza inanarak, bireysel hazların kölesi olmuş bir insan portresi çizmekten utanmayacak kadar kendi hakikatimizi kaybettimiz gerçeğine gözleri kör olmuş bir yığın olmaktan öteye geçemiyoruz.

Yüreğimdeki İz

2010-12-10T16:43:00.005+02:00

Henüz bir doğum sancısına tutulmamıştı kelimelerim.

Düşlerim, kıvranarak yüreğimin pervazına asılmıyordu. Utanılmayacak bir sevgiden utanacak kadar masumdum hala.

Sen, bakışların tenhasında, kendi yüzünün alevleriyle tutuşan, görüldüğünün farkında olmayan, görünmezlerin tarafında bir iz.

Yüreğinin gürültüsüne tutulsan da, pişmanlıklarının hapsolduğu kırılmayan bir ayna aramızdaki. Derin bir boşluğa bakar gibi. Çaresizliğin öylesine çekici ki, suskunluklarım tereddütlerine dokunamıyor. Tüm tasvirlerimi parçalasam da karşında, duruşunla, kurduğum cümlelerin hepsini bir bir yok ediyorsun.

İs İt Love?

2010-12-09T12:48:00.001+02:00

Bu, bize ait olmayanları askıya alan ve her şeyi sona erdiren bir vuruş değildi.

Zamanın önünde setleri yıkan, tarif edebileceğim kelimelere sahip olmadığım, arada kalma kazası benzeri ve sinsice gerçekleşen bir yok ediş içerisinde aradaki tüm farkları ortadan kaldıran -ki ne zaman gerçekleştiğine dair bir fikre sahip olmadığım- yücelterek şişmesine izin verdiğimiz ve patlama noktasına gelen şeyleri, yok etmek pahasına saldırdığımız karşıtlıklar...

Varmak istediğimiz noktayı ardımızda bırakırken, anlamını ayaklarımızın altında vahşice çiğnemekten utanmadığımız, ve duygularımız masumiyetin çıplaklığından kurtulup, büyüsünü yitirmiş bir tepkisizlik benzerine dönüşürken arzularımızın içten içe yok oluşuna tanık olduğumuz noktada her şeyin geri döndürülemez bir biçimde tersine dönmesi, farksızlığın ayartılmışlığına tutulmuşluğumuzu yüzümüze çarpar.

2010-11-30T08:56:00.001+02:00

Yalnızlığım sessiz çığlıklarla yüreğimi terk ederken,
Teslim oluyorum Sana
Ve
Sen
Gözlerini örten saçlarının ardına gizlediğinde duygularını
İsmini telaffuz etmek,
Bedenimi parçalara ayırıyor.

Prototip Aşk

2010-11-26T20:03:00.007+02:00

Yönsüzleştirici.

Tüm karşıtlıkların içinde yok olduğu uyuşturucu bir etkiye sahip olmana rağmen, hayalle karışmış, çıplak bir saflıkla, hiç birşey ifade etmeyen, amaçsız ağırlığınla yüreğimin kanserli kıyılarına vurdun.

Bir illüzyona dönüşen -düşsel bir metinden fırlamış gibi- ortaya çıkışlarında - ki bu anlarda her şeyin eskiden olduğu gibi sürdüğü hissine kapılsam da-, Sana göre içinde hala umut barındıran, bana göre en büyük meydan okumayı gerçekleştirdiğim, sınırlarını çizebileceğim bir noktadan sonra her şeyin tersine döndüğü ve kendi yok oluşunu içimde hızlandıran ölümcül büyümelerin son bulduğu o anda, kendi içinde kendisiyle tutarsız, artık yenilenmeyen, yansıyan her şeyi içinde hapseden, dışa vuramayan içi boş bir "arzu nesne"sine dönüştün.

Boş söylemlerle abarttığın sırlarının çekiciliğinin -kendin için kendini feda- canlı renklerle süslediğin sahte bir sahne olmaktan öteye geçemeyişi, yok oluşunu simgelemekten başka bir şey içermeyen, -ki yalnızca bir figür olduğun- ölçütü olmayan bir keyfi bir duruş.

Narkotik evre sona erdiğinde, yeterli dozda aşk şırınga edilmiş halimize dönüp baktığımızda "prototip aşk"ımızın işlerliğini test edermişiz gibi görünmelerimizin gerçeği bizi sararken, bu kısır döngü içerisinde duygularımızın terörize saldırılarına maruz kalmışlığımızın şiddeti bizi sarsmaz. Aşk bizim için bir tehdittir ve her defasında aynı kurmacayla başımızdan savuştururuz.

Hiper Aşk

2010-11-24T15:50:00.006+02:00

Anlaşılabilirliğin yakınlığını hissettiği zamanlarda, siber kültürün bir parçası olduğu gerçeğinden uzaklaşıyordu.

Siber-uzamsal bir boşlukta anlamlarından uzaklaşmış hiper metinler arasına sıkıştırılmış yapay sevgiler tarafından kuşatıldığının farkına varması ise uzun sürmüyordu. Kollektif bilincin çöktüğü, bireyselciliğin ve bencilliğin ön planda olduğu bir dünyadan kaçarak paralel bir evrene hapsolmuştu. Kendini hiper gerçek dünyadan soyutlayabilmek için sibernetik topluluklar arasında var olmaya çabalarken; örtük bir cisimleniş, tersine dönmüş ilişkiler girdabında, "şimdiden itibaren" ile başlayan cümlelerin kuruluşuna tanıklık ediyordu.

Anlamların altını oyan aldatmacaların kucağında, aşk sahte bir sunumdan öte bir şey değildi. Hiperaşk... Gerçeklik kazanmaya başladığı anda yok olan, ortadan kaybolan bir şeye dönüştüğü gerçeğiyle yüzleşme. Oysa, herşeyi aşırılıklar içerisinde yaşarken her his "yeterli" görünüyordu.

Yüzeysel tesadüflerde, geçmişi ve geleceği olmayan, sahte hislerle yamanmış bir kavram. Arzuların renkli resmedilişlerine benzer hastalıklı bir düşün, başıboşluk içinde taşkınlığın sınırlarını zorlayan viral saldırısı... Tetkik bir saçmalığa dönüşen, nefes kesici bir süratle ciddiyetsizleşme ihtiyacına dönüşüyordu.

Herşey sona erdiğinde, kendisine bir kimlik bahşettiği aşkınlık hali son buluyor ve fiilen parçalanmış bir dünyanın içinde, gerçek olana karşıt konumlandırdığı "düşün" gerçek olandan daha gerçek olabileceğine aldanarak, aşırılıkların paralel evreninden dünyaya düşüyordu.

Diğeri İçin Bir Hata

2010-11-11T15:19:00.004+02:00

Daha yüksekte değil.

Sürekli tekrarlanan ve ağır ilerleyen, parçalara ayırmaya çalıştığımız bir aynılık, nerede durduğumuza aldırmadan bizi saran, bir sırla birlikte, kırmızı ve siyah, aklın bir örtüye büründüğü, duyulan geri çağırmalara kulak tıkanan bir hazır olmuşlukla, diğeri için bir hata...

Ölümü doğuran tekrarlanışların şekillendirdiği bir şok sonrası sığınışlarının hızla koştuğu, bir parçası olunmak istenmese de elde tutulan bir kaybedişle, geri döndüğümüz, görüşün karartığı geceden bize kalan, kalp atışlarımızla düşüncelerimiz arasındaki BOŞLUK...

Eksik bir parçayı tamamlamak için doğmuş gibi bir sete yürümek...

Suskunluklarım

2010-11-11T09:01:00.005+02:00

Uçurtmaların kuyruklarında birikir çocukluğum.

Teselli düşleri devrilirken dünyama, yalnızlığım uzak sokakları dolaşır. Dünlerimin geniş paragraflı düşlerine saldırır, dilinde küfür salınan arbede insanları.

Bir mühür ket vururken dilime, suskunluklarım anlam kazanır, masumiyetim kararır.

Gösterge

2010-11-11T08:41:00.004+02:00

İnkar ve bir tarafa bırakma...

Şiddete kaçan bir aşırılığın kınamalarından kaçarken, yaşam alanının bölündüğünün farkında değil. Yaşamının çarpıklıklarının bir metaforu yansıyan. O'na karşı, içinde isyan adına bir anıt yükseltiyor. Trajikomik bir yanlışlığı paylaşmaya benzeyen durumu, gözlem yeteneğinden yoksun olduğu gerçeğini, parçalanmasının sonuçlarıyla birlikte ayaklarının önüne atmış bulunmakta. Sınırlarını dönüştürme becerisi ise yalnızca kontrolsüzlüğünün bir göstergesi. Aldatıcı bir rahatlamanın kollarında, dengelenmiş düzeninin ve geleceğe dair hayallerinin basit bir argümana dönüştüğünün kaotik hilelerine karşı savunmasız. Bu yüzden verilebilecek en abartılı tepkiyi vererek, herkese karşı önlemler silsilesi uyguluyor.

Gerçeğin, kendini gerçekleştiren bir kehanete dönüşmüş olduğu şokuyla, insanların beklentilerine denk düşen davranışlarına sığınmaktan öteye geçemiyor.

Düşlerinden Asılmak

2010-11-02T13:06:00.003+02:00

Bilir. Hüzün kokan ellerin kentleri devrik olur.

Her gece, aklın örtülerine düşlerinden asılmayı beklerken, kentin sokakları, yarınlarını ağladığını duysun ister. Hıçkırır. Ağlamak ister, birisine, "değmezken" ağlayabilmek. Yüreği ezberli kasırgalara tutulup, savrulurken...

Haddine düşmezken, dile düşmek ister ve öylesine sevmek.

Before The Winter Sleep

2010-10-30T10:57:00.003+03:00

Acımasız bir ışıktan önce, karanlık yenileniyor. Açıklayabileceğimi
hiç düşünmediğim peşin hükümlü kelimeler duygulardan alınırken;
konuşmalarımız beynimin içinde koşturuyor ve zaman bilmeyi doğuruyor
kucağıma.

Aldığımız her nefesten önce, yüzümüze deniz kokusu taşıyan karmaşalar
çarpılırken; kelimelerim mekanik güven duyguları şırınga ediyor.
Körleşmiş hayali konuşmalarımıza deniz tuzu taşırken bile geleceğimize
yapay düşler savurmaktan uzağız. Şok sonrası yalnızlıkları
paylaşıyoruz Seninle. Ortak imgelemler kesip biçiyoruz, var olacağımız
anların bel kemiklerine yapıştırılacak. Kalp atışlarınla arama uzamsal
bir boşluk girdiğindeyse, düşüncelerinin pikselleri kırılmaya
başlıyor.

Umursamıyoruz. Hislerimiz kış uykularına dönmeden önce bir kez daha güneşin ardına atlıyoruz.

Delgados

2010-10-28T08:59:00.004+03:00

I Fought The Angels dinlemek için...

Prematüre Aşklar

2010-10-27T10:07:00.002+03:00

Hırçın ve duygu yoksunu.

İncelemelere çekilmenin çatlaklarından sızan duygular ithal ediyor. İçindeki barışçıl göçlerin uzağında, mantığı şiddet gösterilerine tutuluyor.Temelsiz korkuların sistematik saldırılarına maruz kalmışlığına aldırmadan, hayallerin onarıldığı kentlerine saldırıyor. Gözyaşı vadilerinde, sessizlikler avlıyor, kendi hıçkırıklarında boğularak.

Prematüre bir aşk, geçici zaferlerin gölgesinde, yapay zorlamalarla geleceğe itilirken, hangi sıfatını temize çekmeye çalıştığının bilinçsizliğinde, üstüme işgal orduları gönderiyor. Teşebbüslerine ilişkin korkularının irrasyonel olmadığının farkındalığına sahip olmasına rağmen yine de terörize protestolarla duygularını aklıyor.

Bir heykel gövdesi takınmaların, sırtındaki et kancalarıyla boşa çıkıyor. Istıraplı bir feragat bu, paradokslar doğuran. Taleplere boğmanın, kabul edilemez heveslerinde hapsolduğun, gündelik saldırınlarınla sarstığın, yeniden inşaası zor bir gelecek.

Şimdi ise; zaferini başına geçirdiğim noktanın ters yüzündeyiz.

2010-10-26T16:03:00.008+03:00

İçimde kırılan ilk kadın Sen miydin?

....
...

..
.

Bazı soruların cevabı yok.

....
...

..
.

Düşünmekten vazgeçtim.

....
...

..
.

Üşüyorum...

Story Line/Chapter Four: Look Like Walking Death

2010-10-22T16:55:00.006+03:00

Bu korkmadan oynadığımız ve tüm olasıklıkların görmezden gelindiği bir kumara benziyordu.

Şansın manifestosu.

Masanın üzerinde dönüp duran ağır sigara dumanı gibi beynimi saran ve temiz bir nefese bile yerin olmadığı. Üzerimize düşen ışığın ardına, nedenleri ve sonuçları doğuran bir giz saklanıyordu. Beynimin; olanların gerçek olduğuna ikna olmasına rağmen; tüm hislerimin ihtimalleri imgelere yükleyip, gözlerimin önüne sermesi, mide bulantılarıyla beni sarsarak aramızdaki anlaşmayı bana hatırlatmaktan başka bir işe yaramıyordu. Karar almama engel olan herşeyi durdurdum. Yine de varlığın, sonuçların beynime pompalanmasına engel olmuş değildi. Boğazıma kadar gelen bir mide bulantısını geri döndürmek için kendimi zorladım. Havada asılı kalan sessizlikse, kötü bir koku gibi beni rahatsız ediyordu.

Aramızda anlaşma yapılması olasılığını doğuran bir neden vardı ve Senin yaşadığını hissedebilmen gerekiyordu. Parmaklarımızın arasında tuttuğumuzun "ölü bir el" olabileceği gerçeği ise beni ürkütüyordu.

Beynimi kaplayan düşünceler bloğu yavaş yavaş yok olmak üzereyken; artık kim olduklarını seçemediğim iki kişinin yanında kıpırdamadan oturuyor olman ve yüzüne yerleştirdiğin sahte tebessüm, bir silüete dönmek üzere olduğun gerçeğini benden gizleyemezdi. Gözlerinin yaşardığını, etrafımızdaki her şeyin biz durağanmışçasına hızla dönmeye başladığını, gözlerimi kısarak baktığımda algılayabiliyordum. Masadakilerin "Angela" diye seslendiği kadın elini omzuna atmış ve kulağına kalkmak için bir bahane fısıldıyor gibiydi. Bacaklarını çekip, dizlerini çenenin altına yerleştirdiğinde, gerçekten yaşamadığına dair bir hisse kapıldım. Sanki koltuk Seni yutmak üzereydi. Yüzler ve isimler karmaşık bir eşleşmeye dönüşmüş ve her şey daha da bulanıklaşmıştı. Herkesin blöf yaptığı ve biraz sonra hepsinin oturdukları yerden kalkıp, bulunduğumuz yerden hiç bir şey olmamışçasına yürüyüp gideceğine dair var olan inancımı kaybetmiştim. Bir kaç değerli saniyede anlam veremediğim şekilde beynim bir hesap makinesi gibi bütün olası senaryoları hesapladı. İçimi bir koku sarmıştı ve beni kendime getirmeye ısrarlı bir temiz hava dalgası yüzüme çarptı. Eğer gözlerini kapatmamış olsaydın, yüzüne baktığımda ne yapmak istediğine dair bir sonuca ulaşabilirdim. Fakat bu imkansızdı ve ikimizin yerine bir karar almam gerekiyordu. Her şeyin normale dönmesini umarak gözlerimi kapattım. Değişen bir şey olmadığı gibi, masanın arkasındaki aynadan yansıyan yüzüm beni ürkütmüştü. Yansıttığı her şeyi çarpıtan aynalara benziyordu.

Kaçış olasıydı. Ceplerimi kontrol edip, anahtaların hala bende olup olmadıklarını güçlükle kontrol ettikten sonra yerimden kalktım. Oturduğun koltukta kendine gelmeni bekleyecek kadar sabrım kalmamıştı. Göz ucuyla masamızdakilere bakarak beynimin içinde yankılanan seslerini bastırmayı denedim. Kulağıma bir şey fısıldamaya çalışıyordun fakat sesin kelimelerini taşıyamayacak kadar güçsüzdü. Yere bastığında hala yaşıyor olduğunu hissettiğine adım gibi emin olmasaydım hala en iyi olasılığın elimizde olduğunu düşünemezdim. Zor olsada Baldacchino' ya kadar gidecek gücümüzün olduğuna inanarak yürüdüm. Çıkıştan önceki son aynada beynimden akıp giden bütün derin düşünceleri gördüm. Gözlerindeyse; siyah frizbi halkaları gibi dönen dumanlı bakışlardan başka hiç bir şey yoktu. Her şeyi kaybettiğinde, hiç bir şeyin insana gerçekmiş gibi görünmediği anlara benziyordu. İçimden yükselen öldürücü kokuyla baş etmeye çalışırken, dünya bir anda karardı ve ellerimin arasından kayıp yere yığıldığında yüzüne yerleşen rahatlama ifadesi gözlerimin önünden gidecek gibi değildi.

Ötekinin Rüyası

2010-10-20T16:50:00.007+03:00

Belki de ilk işaret gözyaşındı.

Geleceği temsil eden bir imge. Geçmişimizin hatırlattıklarına dair en huzursuz olgu. Neredeyse kusursuz bir cisimlenişe benziyor. Kalıcı bir reddetmeye dönüşmesi ise an meselesi. Belli bir mesafede durarak aşılamayacak şeyler vardır. Biliyorsun; "Kopuş" tan geçen yoldaki ilk adımlar her zaman ızdıraplıdır ve zorlu değişiklikleri ertelemek çoğu zaman kışkırtıcı bir hal alır.

Ötekinin rüyasını ele geçirdiğinde belki kaybolmuşsun demektir. Olası tek rüya bu olmasa da...

Matem tuttuğun şey, dönüşümünü simgeliyor. Hoşgörülmesini beklemek, arkasında yatan sebep kadar imkansıza dönüşebilir. Bazen, direnmek teslim olmaktan öteye geçemez biliyorum. Öldürdüğün şeyin tekrar dirileceğine dair bir korku. Mücadelenin geçici boşunasallığını kabul ettiğinde, direnmek imkansızdır.

Yenilirsin.

Silent Partner

2010-10-20T15:04:00.002+03:00

Olumsuz ve sınırlandırıcı.

Geride hala açıklanmamış ve anlamlandırılamayan şeyler kaldı. Korku içgüdüsüyle ilişkili, belirtmenin zor olduğu bir rolü üstlenen, kırılmalar ve kararlarının ardında gizlenen, temsil ve taklit edilmesi güç, hiçbir şeyle özdeşleştirmeyi başaramadığım bir "ne yazık ki". Asla bilmeye yaklaşamayacağım, zor ulaştığım/hatta ulaşmayı başaramadığım belkide... Tüm olumlu cümleleri çöpe atan.

Gerçek olduğuna inanmak istemediğimiz fakat yine var olan "gerçek", iradeni sembolik bir şeye dönüştürüyor. Görmüyorsun, "gerçek"; Senin ona nasıl bakacağına karar verdiğin şey değil. Bu Senin anlayışına bağlı olmadan varlığını sürdürebilen, algında minicik bir fark yarattığına inandığın dev bir kütle. İşte "gerçek" bu.

Görmezden gelmek için müthiş bir arzu duyduğun, küçük, ölü bir " Sessiz Partner"

Mekanik Aşklar

2010-10-20T09:39:00.005+03:00

Burada.

Söyleyemediği her şeyle birlikte, bir kaza sonrası gibi, yolumun üzerinde, ölü bedeni, saçılan kumların altında, karanlıktan sürülen bir kelimeye benzer, aklımızın almadığı anlarda zamandaki kırılmayı unutup, ilk kez gördüğümüz izlenimine kapıldığımız ve bizi zorlayan. Zamanın tutulduğu, insanların sahip çıkmadığı bir anda her şey bir nefese dönüşür aramızda.

Hala konuşabildiğimiz mekanik hareketlerin uzağında, gökyüzünden düşüşümüzü unuturuz. İnkar edilen her şeyin dışında, küçük bir heyecan sahip olduğumuz. Seninle benim aramda.

StoryLine/Chapter Three: After The Dream

2010-10-15T14:17:00.004+03:00

Eski kağıtlardaki notaların üzerinde yürüyorum. Göz kapamalarının tam ucundayım. Üstümüzde bir sarkaç sallanıyor ve korkularım Seni büyük okumalara sürüklüyor. Dilinin ardında zaman birikiyor, bir kül tadı boğazından dönerken ellerim kelimelerine tutunuyor ve yüzümde derin bir boğulmanın nefesini hissediyorum. Benliğin bana doğru uçarken kendimi gözlerindeki sarsıntı denizine atıyorum. Bir şehrin griliği yok oluyor Seni öperken...Fısıltıların, bırakılıp kaçılan yitik bir zamana ayaklanıyor. Önü, ardı boşluk. Sana doğru çekiliyoruz. Böyle devriliyorum kabuslarımdan Senin kollarına. Ruhum, mevsimsiz yağmurlarına tutulurken, küfre vurduğum beklemelerimin uçurtmaları havalanıyor bedenime. Kısılan uğultularda, kovulduğum sokakların deniz kokusuna tutuluyorum. Bedenimi gece düşlerine yenilen insanların mürekkep kelimelerinin altında eziyorum. Seni, yüzüme değen masallara inançsızlığımdan utanmadan sahiplenirken, ruhumun kayıp hafızaları, içimin doğusundan yükseliyor. Zamanda kaybolmuş bir gün ışığı eski kağıtlara adını yazıyor. Etrafımızda tersten okunmuş bir değişime tutulmuş şehirlerin hikayeleri ... Keskin bir gül kokusu içimin tutsaklarını ıssız kıyılara sürüklemeye meyl ederken konuşmalarının depreminde yitiyorum ve sabah yıldızında çıplak ayaklı kısa hikayeler hala seyehat ediyor. Zamanı tutamadığımız, benliğimizin sonbaharlarında günahlarımızın yaprakları dökülüyor ve bütün konuşmalarımız havaya saçılan kum tanelerine dönüyor. Zaman düşüyor vücutlarımızın ışığına...

Oysa yarına silik bir gölge gibi geliyor yazgısı yenilgi kılınmış ellerim. Zamanın yırtamayacağı, düş yamalı dünlerimizse geçmişimizin reddi ve ikincil anlamlardan geriye kalan benlik tortularımızsa yıldızlara savrulmuş sessiz ve derin ağıtlarımız.

Pas soluduğum gecelerin sabahlarında düştüğümü görmeseydim eğer, zamanın samimiyetsiz olduğunu savunabilirdim. Mezar ürpertileri yükselen içimden kaçtığım dünler. Ta ki Sen çocuk bakışların fırtınalarıyla saldırıp, her şeyi yıkana dek. Şimdiyse hafızamda, sessizce arşınlanan sokakların ucunda yeşile boyalı bir ev yanıyor.

StoryLine/Chapter Two: Readjust and The Dream

2010-10-15T08:44:00.014+03:00

Yağmura soyunuyor kelimelerim. Ruhumsa; bir Sana çıplak ve ben kelimelerimin gücü kadar sığındığın bu şehre çarpıyorum kendimi.

Her bir sokağına geçmişten bir dünü asarken, büyüdüğümüz şehirlerin iklimlerine tutuluyoruz ve denizden kokular dolarken içimize, sokağın kaldırımlarına yalnızlığı sorup, cevap alamıyoruz.

Düşüncelerim savrulmuş bir ben var ederken, beni öfkeli çekiştirmelerle sarsıyorsun. Senin ve benim sürekli çarpıştığımız beynim, şakırdayan demirlerin gürültülü sesler çıkardığı bir savaş alanı; ki ne zaman elimi tutsan bir parça kağıda dönüşüyor. Sürekli adını tekrarladığım.

Zihnimde yankılanan son tınıdan da kurtarıldıktan sonra dünyaya dönüyorum.

Beni çocuksu bir hevesle peşinden sürükleyerek geçici olarak konaklayacağımız Appartamento Della Baldacchino'ya götürdüğünde; konaklayacağımız yerle ilgili tüm karşı çıkmalarımın yersiz olduğunu bir kez daha görüyorum. Düşün ucuna asılmış bir duygu kadar naif ve yarın yok oluverecekmiş gibi duran, cennetten yansıyan bir gezginin masumiyeti... Ellerimizle şekil vermeye çalıştığımız düşlerimize benziyor. Hayata tutunan aşka kusursuzluk sunuyor, ayaklarımızdan çekiştiren çirkinliklere rağmen. Sessiz gecelerde aşığına koşan biri gibi tutkulu. Çocukluk düşlerimizden fırlamış bir hayal evi, kötülüklerden uzak, bir annenin sıcacık tebessümü. Şiir çarpmasına benzer bir duygu, yüreği kıpır kıpır eden. Sevgiliden uzak kalınan gecelerin ucunda beklerken yaşanan bir çarpma hali. Gözün gördüğü, neşter kesikleri attığımız gençlik aşklarımız. Ayak bileklerine aşk dolanan kadınlar gibi, ardında bir toz bulutu kesif sözlerin savrulup sürüklendiği, bir şarkıya emanet edip içi'ni gönderir gibi. Ellerinde geçmişin ve sönmüş yaralarınla, masumiyetinde yıkanacağın yeni bir aşka gider gibi, seni öylece kabul ediverecek.

Yaramaz bir çocuk gibi beni kollarımdan tutup gerçeğe çekiştiriyorsun.

Ayaklarımın altında üşengeç sevinçlerle, derin cümlelerim boğazıma dizilmeden Seni geceyle şehre yürümeye ikna etme çabalarım sonuç vermiyor. Oysa ben buradaki hayatına karışmak için öyle sabırsızım ki...

Günün koşuşturmacasına yenilip uykuya daldığında, her zaman yaptığım gibi Seni seyretmeye koyuluyorum. Konuşmadığın, Sana dokunmadığım zamanlarda, varlığın benden çalınacakmış gibi hissetmeme neden olan şeyi bulabilmek adına saatlerce karşında oturuyorum. Kıskanç bir el tarafından boğazlanır gibi. Oysa Seni hissettiğimde, her şeyi silip attığım, ardımda bıraktığım ve belki bir hiç olarak yanında bulunduğum gerçeğinin bile beni ürkütmediği düşüncesiyle kuşatılıyorum.

Aşkın bir güce yenik düşmenin doğrudanlığına karşı varlığınla var olan ben, yalnızca konuştukça sözlerimle aramda zamansal bir uzaklık olmadığını biliyorum. Sustuğumda hem Senden, hem kendimden uzağım. Kelimelerim yalnızca söylendiğinde söyleyeni var eden Sana bağımlı birer düşünce ürünü gibi. Ağzımdan dökülen her kelimenin merkezindeki konumunu asla yitirmemen için Seni ne kadar derine saklamalıyım? Bilmiyorum.

Bende, beni Sana çeken anlam veremediğim bir şey var. Açıklamaya ve anlamaya çalışmak, Senden uzak durmayı denemekten daha güç. Sözcüklerimin gücünden daha kuvvetli ki böyle anlarda varlığım tabut gerçekliği. Öylece karşında, kemikten ve etten bir ruh parçası, özünü ve anlamını yitirmiş.

Hiç duymadığın bir dilde fısıldayacağım bir kelimeye sığınıp; yanına gelmekten uzak olmama rağmen, ellerim bulanıklığın arasına ustaca gizlemiş olduğun anılarının üzerinde geziniyor. Şehre ait bir iz bulmak beni yaralar mı? Başka bir tende yarım kalan duyguların. Tenin soğuk mevsimlerin ürpertilerinden uzak, hissediyorum, peki kaç aşık inancını kaybetmiş olabilir ki Sende? Kaçı kendisini Sana feda etmiş olabilir? Feda ettiğini bilmeden belki de... İnsan boğulmadan bakmayı başarabildiği takdirde gerçeğine taktığın bir maskenin olmadığını ve gözlerinin ardındaki masumiyeti rahatlıkla görebilirken kim masum olmadığın yalanına kendi arzularını gizleyebilir? İmkansız.

Teninde ölümü iliklerime kadar hissediyorum, varlığım ateşle sınanıyorken, isminle arama bir sınır koymak, yalnızca ölü bir ben yaratıyor. Hiçliğe savrulan bir kendim ve kendi dışında olmasının imkansızlığının belirginliği yansıyor yalnızca vücuduna. Yokluğumda var olacak "ben" başka. Bakışım, izlerini silemeyeceğin, öncesi ve sonrası olmayan bir var edene dönüşürken, yerine başkasının konulamayacağı gerçeğiyle her defasında yüzleşeceğin tutkulu bir yüz takınıyorum. Benimle birlikte anılarının ruhundaki her şey yanıyor. Gece siyahı gözlerinde kağıttan düşler yüzerken, zamansızlığı vaat eden tebessümün bir cennet izi, ansızın geliveren, yoksunluğunda dünyaya kışlar doğurduğum.

Ellerinden düşe bir köprü kuruyorum ve Rüyalar otelinin kapılarından içeriye adım atıyorum. Kağıttan oyulmuş bir kuklalar diyarında, yüzen iki düş gemisi, yazgılarının ipleri sıkıca ellerinde. Derin bir nefes alsam şimdi, ılık bir giz yürüse dünlerime. Seninle karşılaşsam orada, tutsan ellerimden, Sana nefes veren bir varlık olsam, ellerimle çizdiğim güneşlerde var ettiğim, Sana yakışan bir karşılık, ruhların kaçmaktan yorgun düştüğü bir hayal dünyasında, yüreğimde ağır bir güllenin asılı olduğu ki nereye gitmeye kalksam Sana yuvarlanan.

Korkusuz, kıskanç bir adamın homurdanmaları sızarken içime, başımı sesten ve duygudan yoksun, vücutları zehir siyahı, çıplak ayaklı kuklalara çeviriyorum. Sonra Sana bakıyorum, nefrete boğulan saatlerin dumanını solurken, kelimelerime hükmeden Sen, bir yağmur sonrası toprak gibi kokuyorsun. Sana dokunmak için elimi uzatıyorum ve çamurdan ellerim aşk kesiliyor, öylece bakıp kalıyorum. Ellerime paslı demirden aşkların batıyor ve yüzüme siyah bir duman yürüyor. Yüzünde bilmediğim bir dilde üç kelime beliriveriyor. Çok uzak bir mesafeden hırpani elbiseli, kızıl saçlı, beyaz tenli bir kadın adını haykırırken dudaklarından ateşten bir nehir boşaltıyor. Her bir damlasında adının harfleri. Kanayan ellerimi uzatıp zamanı durdururken nefesten bir perde çekiyoruz nehirle aramıza. Bulutlarda küfre dönen bir çığlık patlıyor.

Çığlığımla geceye uyandırıyorum Seni.

Story Line/Chapter One: Meet Again At Firenze

2010-10-01T16:30:00.006+03:00

Anladım...

Güneşin altında yeni bir şey yok ve gün kesinlikle sıradan olarak tanımlanabilecek bir şekilde seyrediyor. Görüyorum, yanıltıcı sözcüklerin ihtişamı gibi alçaldıkça gücünü kaybeden ama hala tüm kusurlardan uzak olan güneş; Ponte Vecchio' nun üzerinde alçalırken; fısıltılar huzur dolu bir geceyi haber veriyor.

Gizlemeyi başardığım güçsüzlüğüme rağmen kendi üzerine kapaklanan dünyamdan kaçmayı denemiş olmak fikri bile bu şehirde korkutuculuğunu yitiriyor. Tüm sanrılardan uzak, sanki hiçbir pişmanlık duymadan hepsi havaalanında terk edilmiş gibi... Yarım kalmış tüm aşklarım, gözlerimin önünde Arno Nehri'nin sularına karışarak silikleşiyor.

Artık kelimelere içi boş anlamlar yüklemek zorunda olmadığımı bilmenin rahatlığı üzerimdeyken, ayaklarımın beni Piazza Della Repubblica'ya sürüklüyor oluşuna şaşırmaktan ne kadar da uzağım.

Olduğum, ya da göründüğüm her şeyden uzak, benliğimi saran karanlığı yırtıp attığım bir anda, ölüm gibi baktığım dakikaların ateşinden yoksun, yakılmaması gereken düşler kadar var olan, ilgisiz gözlerden sıkılmışlığımla, daha önce defalarca haykırdığım gerçeği duymamalarına nasıl katlanabilirdim?

Bu kez değil. Sanırım, varlığını, manası varlığından daha güçlü bir kelimenin kalbime batmışlığı olarak ifade edebilirim.Sürekli yanıltıcı sözcüklere vurulmuşluğumu unutturan bir şey, acı olanların arı gibi soktuğunu anımsıyorum. Fakat bu kez kartal kanatlarıyla uçuyorlar ve varlığımı peşine katacak kadar güçlüler aynı zamanda da bir güvercin kadar özgür olduklarını görebiliyorum. Teslim oldum, beynimin içinde sürekli olarak dönüp duran plaksa susmak üzere.

Caffé Giubbe Rosse...Her zamanki kalabalıklığıyla orada öylece duruyor.

Ben kısıtlamaların mutlu kıldığı bir dünyanın insanı değilim. Farkındalığım ne kadar yüksekse o kadar azap dolu olabilirim belki ama şu an mutluyum. Ve yine, her zaman yaptığım gibi, şeylerin ardındakileri görebilmek için sadece bakıyorum. Fakat bu kez olmuyor, başaramıyorum. Kendi dünyamdan çekip çıkarılmışlığımla buradayım ve kabul ediyorum, unutmanın tekrar eden bir olguya dönüşmeye başladığını düşünmek üzereydim ki...Beni bir kez daha zihnimden kurtarmayı başarıyorsun.

Yanında nasıl durduğuma dair en ufak bir fikre sahip değilim. Günlerce, gecelerce susmayacağını düşündüğüm beynim birden susuyor. Tek bir kelime tarafından bile kirletilmiş değil. Garip. İlgilendiğim tek şey, hayatımdaki en anlam veremediğim varlığın karşımda oturuyor olduğu gerçeği.

Benim bir başkasında bulamayıp Sen'de bulduğum şey ne olabilir? Hala emin değilim. Tebessümün, güzelliğin, zekan? Bilemiyorum. Cümlelerimin arasına SEN karıştığında her şey saçma sapan bir hal alıyor ve Ben hayatımda ilk defa bir çocuk gibi saçmalıyorum. Daha önce yaşanmamış ve ilk kez oluyormuş gibi, ilk kez uçurtma uçurmak, ilk kez araba kullanmak ya da ilk kez sevişmek gibi... Tarif etmekten oldukça uzak olduğumun farkındayım ve üstelik bunun nasıl bir his olduğunu açıklamaya çalışmak beni her şeyden daha çok yoruyor. Seni basit kelimelerle anlatabilmek isterdim.

On birinci kez ellerine baktım ve Seni ilk kez edebiyat salonundaki buluşmada fark ettiğimi anımsadım. Şiir okuma gecesiydi ve Sen Dante' nin İlahi Komedyasından bir bölümü italyanca olarak okuyordun. Okuduğun metinle Seni bağdaştırmıyordum, belki çarpıcı olan italyanca okuyor olmandı ve o zaman her ne okuyor olsan üzerimde aynı etkiyi yapacağından adım kadar emindim. O gece Sana yaptığım övgü dolu konuşmayı tekrar anımsamaksa her defasında kızarmama neden olmaya devam edecek gibi görünüyor.

Hararetli tartışmaların yaşandığı o gece, hiçbir zaman dışına çıkamayacağımı düşündüğüm acı ve bıkkınlığımdan sıyrılacağımı anladığım yağmurlu bir ilk bahar gecesiydi. Seni seyrederken geçici tatminlerle dolu dünyam yerini ulaşılamayacak hayallere bırakmıştı. Sonrasında dünyanın en yoksul insanı olmuş ve Sana ulaşmaya yetkinleşmek için nasıl bir çaba harcamam gerektiğini düşünmeye başlamıştım.

Hayal kırıklıklarından ve acıdan, kafamda kurguladığım mükemmel dünyadan uzak, aramızdaki çekimin varolan tarafı, gerçek, en olmadığı biçimde, kendi içinde ve kendiliğinden, hissedilir, kör bir dürtünün esir aldığı arzudan farklıydı. Neyse ki bunu görmen için insan üstü bir çaba harcamam gerekmemişti.

Seninle tanışmadan önce mutluluk üzerine hiç düşünmemiş olmam ilginç geliyor. Nasıl düşünebilirdim ki? Mutluluk için yavan duygulardan daha güçlü şeyler gereklidir. Tutku gibi...

Ve dünyamı nasıl ele geçirdiğini bulmamın biraz zamanımı aldığını itiraf edebilirim. Arzularıma ulaşan yolu keşfetmiştin ve artık bütün kozlar Senin elindeydi.

Hiç bir zaman, her şeyin bir şans olduğu illüzyonuna kanan birisi olmadım. Kim bilir; belki Sende bunu anlamış olmalıydın ki daha sonraki karşılaşmalarımız bana hep tesadüften uzak göründü. Yine de hedefi tutturabilmek için mızrağın açısını ve hızını hesapladığına dair güçlü bir inancım hep vardı.

Bazen kendimi sesinin baştan çıkarıcılığı üzerine düşürken bulduğum anlarda kendimi aynaya bakarken buluyorum. Bazen de kasıtlı olarak italyanca konuştuğun kanaatine varıyorum. İnsanı adım adım yıldızlara taşıyan, dünyevi olmayan bir şeymiş gibi. Çarpıcı. Ve insanda sürekli olarak dinleme isteği uyandıran... Çoğu kez de tonlamalarının içindeki melodinin içinde kaybolduğumu kabul ediyorum. Bıçak sırtında yürür gibi. Bir vurgu beni düşürebilir, bunu biliyorsun ve her zaman kendinden eminsin.

Kendimi Sana bırakmışlığımın özgürlüğümün yok oluşu olduğunu en başından beri biliyor olmanın beni Senden uzak tutmaya yetmeyeceğini kavradım. Ölümün kaçınılmazlığı... Korkarım ki varlığım Sende son bulacak... Bu kesinlikle bir tercih ve seçimimin sonucuna katlanacak kadar güçlü olduğum için şu an karşında oturuyorum.

The Reason is YOU

2010-09-29T10:52:00.002+03:00

Mükemmel değildi.

Çok fazla şey vardı ve değişebileceğini asla düşünmemişti. Kelimelerini saklamıyordu artık. Bir neden bulmalıydı, yeniden başlayabilmek ve tutunmak için O'na aşkla...

Sadece bilmeliydi, tekrar sevebilmek için bir nedene ihtiyacı olduğunu kabul etmeliydi. Ve O'nu yanında tutabilmek adına, O'na bilmediği yanını göstermeliydi. Kendinden bile gizlediği, karanlığın içindeki aydınlığı görmesine izin vermeliydi.

Asla sormamalıydı. Sadece bir adım, aradaki boşluğu kapatmaya yetecek kadar ve anlamasını sağlamalıydı. Tutunmalıydı O'na her şey için ve kendi hiçliği karşısında. Yalnızca nedeni olmalıydı her şeyin...

Tutunmalıydı, kendine rağmen...

Ya Deliyim Ya da Ölü

2010-09-27T14:01:00.005+03:00

Sanki biraz sonra günü doğuracakmış gibi, ateşten gömleklerini soyarken kelimelerinin, sesin bana çarpıyor ve eteklerinde acılar, bir yalnızlık çekiliyor aramızdan.

Dudaklarından acı avuntularını siliyorum eski aşklarının, ya benim olmalısın ya da kalbim vazgeçmeli sessiz tehditler savurmaktan. Yolculuk etsem Sana, günahkar mevsimlerinden çekip alsam.

Öyle zor ki zaten uzak durmak... Bir adım geriye atsam ya deliyim ya da ölü.

Hoşgeldin

2010-09-25T11:09:00.007+03:00

Dünyana bir kasırganın merkezinden savrulmuşluğumla düştüm.

Nasıl olurdu? Anlamaktan uzaktım, önce aklımda kalan kelimeleri saydım bir bir. Sonra manalarını düşündüm. Olmuyordu, hala bazı perdeler açık, bazı perdeler kapalıydı.Gölgelerimden beni Sana getiren şeyi bilmiyordum. Bu yüzden kelimelerimin üstünü örtmek anlamaya çalışmaktan daha kolay göründü. Manalarından yoksun olduklarında avunmak için verilmiş içi boş sözcüklerdi. Bilmenin sonu yoktu ve bildiğim tek şey ise savrulmuşluğumdan yanımda getirdiğim üç harfli bir kelimeydi.

"Aşk" a fısıldasam beni hatırlar mıydı?

İçimde yitip giden herşeye karşı SEN!

Kimbilir...

Belki zamanı gelmiştir artık Sana gelebildim demenin...

Geceye Şarkı

2010-09-22T14:42:00.007+03:00

Bir nefesin gölgesinden doğma bizler
Dolanıp durmaktayız terk edilmişliklerde
Bizler, yani sonrasızlıkta yitirilenler,
Kurbanlarız, adandıklarımızı bilmezcesine.
Dilenciyiz sanki, yok benim diyebileceğimiz,
Kapalı kapılar önünde birikmiş delileriz.
Körler gibi kulak kabartmışız, içinde
Fısıltılarımızın yitip gittiği sessizliğe.
Hedefi olmayan yolcularız bizler,
Bulutlarız, rüzgârlarda dağılan,
Ya da ölümün soluğunda üşüyen çiçekler,
Yerimizden kopartılmayı beklemekteyiz

Varsın, son acılar da somutlaşsın bende,
Savunmuyorum kendimi, ey karanlık güçler.
En büyük sessizliğin yolu sizlerden geçer,
O yoldan yürürüz en serin gecelere.
Soluğunuzla daha sesli alevlere boğmaktasınız beni,
Sabır! Yıldızlar kora dönüşürken, düşler kaymakta
Bize adlarını söylemekten kaçınan diyarlara,
Oralara ancak feda edersek girebiliriz düşlerimizi.

Sen ey kapkara yürek, ey karanlık gece,
Kimdir yansıtan, en kutsal zeminlerinizi,
Ve kötücülüğünüzün son vadilerini?
Acılarımız karşısında donup kalmış maske -
Acılarımız ve hazlarımız karşısında
Taştan bir gülümseme boş maskenin dudaklarında
Bir kaya, bütün ölümlülerin çarpınca kırıldığı,
Üstelik varlığı bize bile kapalı.
Ve sonra dikildiğinde karşımıza bir yabancı düşman,
Alaylarıyla aşağılayarak ölesiye didinmemizi,
O zaman daha bir hüzünlü olur şarkılarımız ezgileri
İçimizde ağlayan ise kalır anlaşılamadan.

Sensin, sarhoşluğu geçiren Şarap,
Ben, şimdi güzel danslarla kanamaktayım
Ve taçlandırmak zorundayım acımı çiçeklerle!
Bağrındaki en derin anlamın istediği buysa, ey gece!
Kucağındaki bir arpın telleriyim sanki,
Ve son acılarım uğruna şimdi
Senin karanlık şarkın boğuşmakta yüreğimde,
Beni ölümsüz kılıp, bir şişe çevirmekte.

Bu huzur - ey derin huzur!
Yok artık dini bütün çan sesleri,
Sen, ey acıların tatlı anası, sen -
Barışın, sanki ölümün enginliği.
Sar o serin ve sevecen ellerinle,

Sar bütün yaraları -
Böylece içten kanasınlar yalnızca -

Sen, ey acıların tatlı anası!

Bırak, suskunluğum senin şarkın olsun!

Ne ifade edebilir ki fısıldayışları sana,

Hayatın bahçesinden ayrılmış bir yoksulun?

Bırak, hiç adın olmasın iç dünyamda -

Ruhumda oluşmuş, ama düşlerden yoksun,

Artık sesi kalmamış bir çan gibi,

Tatlı gelini acılarımın,

Ve uykularımın sarhoş gelinciği.

Toprakta ölüşlerini duydum çiçeklerin,

Ve havuzların sarhoş yakınmalarını,

Bir de çanların söylediği bir şarkıyı,

Gece, ve fısıldayan bir soru; Ve bir yürek -

yaralanmış ölesiye,

Yoksul günlerinin ötesinde.

Suskundu karanlık, beni söndürdüğünde,

Gün ortasında ölü bir gölgeydim -

O zaman çıkıp mutlulukların evinden

Yürüdüm gecenin derinliklerine.

Şimdi bir gölge oturmakta yüreğimde,

Bir gölge, hissetmeyen günün çoraklığını -

Ve dikenler gibi sana doğrulup gülümseyen,

Senden, yalnız senden yana, ey gece!

Ey gece, acılarımın önündeki dilsiz kapı,

Gör artık bu karanlık yara izinin kanadığını

Ve kabından taşmak üzere olduğunu çektiklerimin!

Ey gece, ben hazırım artık!

Ey gece, unutmuşluğun bahçesi, darmaduman,

Yoksulluğumun dünyaya kapalı ihtişamında,

Salkımlarla, dikenli çelenkler de solmakta,

Gel, ey en yüce zaman!

Bir zamanlar gülmüştü içimdeki şeytan.

Ben, bir ışıktım parıltılı bahçelerde,

Oyunlarla dansların eşliğinde,

Bir de aşkın şarabı, başımı uyuşturan.

Bir zamanlar ağlamıştı içimdeki şeytan.

Ben, bir ışıktım sancılı bahçelerde,

Kadere boyun eğişin eşliğinde,

Parıltısıyla, yoksulluğun evini nura boğan.

Şimdi ağlamadığına ve gülmediğine göre o şeytan,

Yitip gitmiş bir gölgeyim bahçelerde

Ve ölüm karası eşliğinde,

Boş gece yarısının sessizliğiyle dolaşan.

Zavallı gülümsemem sana ulaşma çabasında,

Hıçkıran şarkım ise yitip gitmekte karanlıkta.

Artık yolumun sonuna varmak, tek istediğim.

Bırak gireyim senin tapınağına.

Bir zamanlar ki gibi, çılgınca ve dindarca

Ve sessiz bir duayla önünde eğileyim.

Geceyarısının derinliğinde, sen

Ölü bir sahilin suskun denizin yanında,

Ölü bir sahil: Bir daha asla!

Gece yarısının derinliğinde, sen

Gökkubbesin, bir zamanlar yıldızının parladığı,

Bir Gökkubbe, artık hiç bir Tanrı'nın çiçek açmadığı.

Gece yarısının derinliğinde, sen

Döllenmeden kalansın sıcak bir rahimde,

Ve hiç can bulamamış, öylece!

Gece yarısının derinliğinde, sen

Rainer Maria Rilke' nin ulaşılamayacak şiirlerine olan hayranlığını dile getirdiği yüzünde hüzünlü çizgiler taşıyan Georg Trakl' ın Geceye Şarkı adlı şiiri Ahmet Cemal çevirisiyle....

Yanılsama

2010-09-20T16:11:00.002+03:00

İnsan tüm benliğini saran fırtınalarıyla kendisini içine çeken bir uçurumun kenarından bakar. Maskelerin düştüğü bu insan cehennemi içinde yüzünü sevdiği kişiye dönmenin verdiği sarhoşluğa kapılmıştır. Alaycı bakışlara, kıskanç gülüşlere maruz kalmışlığıyla düşmek üzereyken uğultuların arasından bir fısıltı duymaya çalışmanın verdiği can yakıcılıkla baş etmenin zorluğuna teslim olmamak için çabalar. Her şey, direndikçe sürüklendiğini fark edemeyecek kadar hızla gelişir. Tüm yenilgileriyle ordadır. Kendisine uzanacak bir eli beklemenin aptallığına olan inancıyla defalarca bakar. Oysa gördüğü tek şey, kendisini uçuruma yaklaştıranın elini uzattığını sanma yanılsamasıdır. Öyle müthiş bir inançla yapar ki bunu var olmayan bir şeyi var etmeye çalışır gibi....

Arayış

2010-09-17T14:25:00.008+03:00

Bir yol göstericiye ihtiyacım var.

Beynimin içinde uğultulu seslere dönüşen düşüncelerimin ardındakilerin anlaşılır bir açıklaması varsa, dünyaya dönebilmek için lanetlenmiş sözlerin yol göstericiliğine ihtiyacım olmadığı gerçeğine ikna olmamın sarhoşluğuyla içimde gizlenen ümit kırıntıları gün yüzüne çıkıyor. İstediğim şeye sahip olabilmek için kıymetli olan her şeye karşı kayıtsızlaşmam gerektiği gerçeğini dile getirmekten sakınmanın bencilce zevki içinde, kelimelerim isyan ediyor.
Ve cümlelerim binlerce yılın birikimine sahipmişçesine birbiri ardına sıralanıyorlar. Beynim, kusurlarını tasdik ediyor. Ve dehşet cismani bir şeymişçesine beni kuşatıyor, esir alıyor. Kaçışın dar yolunun üzerinden atlamak düşüncesi beni ayartıyor. Aldatmaya yer olmadığını bilmeme rağmen, yapmamam gereken bir şeyi yaptığımın farkında olarak, kurtulmak amacıyla, hamleme odaklanmak düşüncesi eylemimle kol kola giriyor. Acı ve pişmanlık tiz çığlıklar arasında birbirlerini sağır edercesine hücrelerime hücum ediyor. Şeytani tüm olasılıklar göz ardı ediliyor ve bedel ödeniyor. Diğerleriyle birlikte yürümeye çalışmayı denerken, içsel olarak yaşanmış olan her şey; asla var olmamış bir hiçliğe kurban ediliyor.

Bir kelimenin kasırgasına kapılarak Seni karanlıkların içinde arıyorum.

Ardında bıraktığı izleri takip edip, peşine düşmenin cezbediciliğine kapılmak,beni sürüklenmenin eşiğinden aşağıya yuvarlıyor. Dünyaya kaçırmaları için pazarlık ettiğim korkunç sözcükler ise, ancak onları anladığımda, söyleneni yapma cesaretine sahip olmam gerekmeden bunu başarabileceğimi yüzüme vuruyorlar. Damarlarımdan şırıngayla çekilmişçesine yok olduğunu hissettiğim cesaretimin tevazuya dönüşmemesi gerektiğini idrak etmek beni sarsıyor. Cesarete ihtiyacım olmadığını ancak kurtulmak için sinsice yollara başvurmamam gerektiğini sezmenin acı gerçeği beni boğuyor.

Yollarıma düşen gölgeleri takip ettiğimde, karşıma Sen'den izler çıkıyor ve zaman yaşanmışlıklara tanıklık ederken yalanlanmadığını fark ediyorum, ama gözlerimin Seni tekrar bulacak yetiye sahip olmadığını anlıyorum. Gemiler... Hayallerimizle birlikte "bizsiz" bilinmeyen bir zamana doğru yol alıyorlar. Acının boğaz yakıcı eşliğinde varlığını inkar eden çığlığımın tiz sesi denizden geri dönüyor.

Hayatım ve düşlerim gibi ellerimin arasından kayıp gidiyorsun...

Taştan Maskeler

2010-09-16T15:20:00.003+03:00

Esrik bir zamana savrulmuşluğun şarhoşluğuyla, taşarak cehennemden gelen maskara sıfatları bir bir avlıyor. Üzerine ölücesine devrilen anıları fırlatıp atmanın zorluğuna dayanabilmek için kelimeler kitabına saldırıyor ve turuncu ile mavi olanı seçiyor. Daha önce hiç kimsenin duymadığı ve söylemediği bu iki kelimenin gücüne olan inancıyla bir an nefesin gölgesinden doğduğunu bile hatırlamanın güçlüğü ile yüz yüze kalırken ruhunda oluşmuş düşlerden uzak boşluğa baktığında martıların çığlıklarını ve toprakta çiçeklerin ölümünü duyuyor. En karanlık gecede suskunluklara hapsolduğunda ölü olduğunu bilmenin gerçeğinden sıyrılıp kelimelerini konuşmadan haykırmanın sevincini yaşamaktan savrulduğu zamansızlıktan kopmuş kısacık bir anda, içine düştüğü, dünyaya kapalı ihtişamsız bu anda çektikleri bedeninini terk etmek istercesine zorlarken yara izlerinin kanamadığını fark ediyor. Ölümün soğuğunda titreyen, kendini savunmaktan aciz zavallı olmadığını anlamanın yüzüne yapıştırdığı zafer edasında artık soğuk tebessümler ve taştan maskeler yok. Her defasında çarpıp kırıldığı bir kayada yok üstelik. Kavgalarını alevli alaylarıyla alkışlayan kışkanç bakışlarda.

Susku Teşhirleri

2010-09-07T12:06:00.003+03:00

Ne zamandan beri yorgunluklarının sebeplerini hırsla toplayıp, tesellisi olmayan düşlerinin arasına kattığının farkında değildi. Sebeplerin altındaki yüzleri düşündükçe anılarıyla arasına bir şeytan nefesi girdi. Ayartıcı...

Zor olan küstah bir yalnızlığa teslim olmak değildi, her tarafını sarmış tezatlığın içinde olmasaydı, dayanabilirdi üstelik...Oysa şimdi, sırtında öfkesinin üzerinden atılamaz ağırlığı varken, gerçekler, saatlere mühür vuruyordu. Sokaklarında salınan arsız küfürlerin utancıyla baş başa kalmışken, sustuklarının teşhir edilmesini dilerdi. Farkındaydı, kıskanç bakışların yaslara bürünmüş sisler arasında dağıldığını düşündüğü anlarda yeniliyordu. Ona ait olmayan anıları rüzgarların arasından avuçlayıp yakalamak niyetinde değildi. Elleri kendine ait olmayanı elinin tersiyle itmek için uzanıyordu. Yarım kalmış, amacına ulaşamamış niyetlerinin arkasından kahrolmuyordu. Ağlıyordu yalnızca, kulağından eksilen sevgi sözcüklerinin peşinden...

Kalbinden kör nefretleri kovuyordu... Tekrar inanabilmek için...

Fakat bir yanı durmaksızın öğrenmek istiyordu.

"Oradan size kaldırdığım tabutların rengi nasıl görünüyor?"

Anlatıcı Hikayeyi Terk Eder

2010-09-06T11:42:00.003+03:00

Sesin bana çarptığında bununla savaşabileceğimi zannediyordum. Bu yüzden korkmadan ruhumdan tüm hikayelerimi soyundum.

Sesinin ölümüm olacağını fark etmiş olsaydım eğer, korunaksızlığımı arttırıp, karşında tüm gerçeğimle durmaktansa en iyi yaptığım şeyi yapar ve susardım. Saklayabilir, görünmez kılabilirdim. Kalbimi yeniden dirilteceğine dair koşulsuz bir inancım bulunmasaydı eğer, hayatlarımı ateşten gömlekler gibi sıyırıp atmak vefasızlığında da bulunmazdım. Ben bütün hikayelerini Senin için terk etmiş anlatıcıydım. Ama şimdi tam karşında yalnızca adı kalmış bir özneyim. Sussam, sen gerçeğe bürünüp var olacakken, sussan yok olacağım. Ve dokunsan ellerinde altın tozuna dönüşeceğim. Gerçek ne kadar yanıltıyor olsa da, ben "ben" değilim, sende "sen", aramızdaki karanlıksa var edebileceğimiz "bizi" yutuyor.

Ceset Perdesi

2010-09-03T13:20:00.003+03:00

Yorgun ve yalnızdık.

Kalbimizde beliriveren yaralara aldırmadan, biraz tasalı, biraz mağrur, sanki hiç yenilmemiş gibi zihnimizi kurcalayan anlamların peşinde koşarken dehşete düşmekten ne kadar uzak olduğumuzun farkına varabilmiş değildik. Sonu görünmeyen bir yolda gönüllü fırtınalar arama cürretindeyken ve kalbimizi siyah bir leke böylesine sahiplenmişken nasıl olur da hala masum olduğumuzu iddia edebilirdik?

Henüz gözümüzden günahımızı örten ceset perdesi kalkmamışken, içimizdeki boşlukları aşina yüzlere çarpıp, davamızın hem mağduru, hem sorumlusu olarak yüzlerine son kez yerleştik. Tepemizdeki alev çarklarına aldırmadan ve ölümden korkmadan ilk önce duygularımızı attık sessizlik kulelerinden aşağı.

Güvendiğimiz duygularımız bizi yere çarpmışken, yakamıza yapışan cümlelerimizden kaçış olmadığını anlamanın ferahlığına sığınmış yüreğimize su serpildi.. Kuşku yok ki; korkusuzca çıktığımız bu yolda defalarca yenilgiye uğradığımızı fark etmemize rağmen, ölü bir hayatın girdaplarında sürüklendiğimizi ister istemez kabullendik. Durmuş bir kalb ile dünyanın yakıcı hallerinden kaçamayacağımızı yüzümüze vurmasalardı eğer ve ölümüde gizlemeselerdi cümlelerimiz hükümsüz kalır mıydı?

Nun Masalları'ndan

2010-09-03T07:55:00.003+03:00

dokunsam sana

sen ve ben

dahası sen ve benden başka

sen ve benim dışımda

sen ve benden ibaret aynı zamanda

dönüşebileceğimiz o üçüncü şey

ikimizin de bütün güzelliklerinden ibaret

ikimizin de bütün zaaflarından münezzeh

ama asla "mükemmel" kadar tahammül edilmez değil

dönüşebileceğimiz o üçüncü şey

hem sen ve ben

hem sen ve benden başka

hem hayat hem roman/ne hayat ne roman/

ya hayat ya roman

yok olmasın müsaade etme dokunmayayım sana

eğer bu kadarla sınırlı olmadığını görecek

kadar aydınlık ve ayıklanmışsa gözlerimiz karla

kar sularıyla bir kez olsun ovulduysa gözlerimiz

şimdi sen bana dokunma

NUN MASALLARI/NAZAN BEKİROĞLU SF:149

Hiç Kimsenin Yanında Zamanım

2010-09-01T17:07:00.001+03:00

Seni ölü zamanların izbelerinden çekip çıkarmaya çalıştığım için kendime kızıyorum.

Hüküm verip, yaftalar yapıştırdığım ve bir türlü açamadığım kapıların olduğunu bilmeme rağmen, bu komedyanın tam ortasına düşmüş olmak seçeneksizliğinde boğulduğumu yüzüme vuran gerçeğinde, içimde toplanan yaslar deryasında durmaksızın kulaç attığım için kızıyorum.

Seni, ruhumun bütün çağrışımlarına vakıf kılmışken ve ben kıskanç ellerden düşlerimize atılan kurşunlara kendimi siper etmişken, devrilen dünyamın altında ezilmiş halde yorgunluklar biriktirdiğim yalnızlığıma tekrar sarılarak yok oluyorum.

Kaçamak bakışlarında derin anlamlar aramaya yeltenen çocuksu yanımı hala katledemediğim, Senden başka hiç kimsenin yanında zamanı durdurmaya gücümün yetmediğini anladığım ve saatleri elimin tersiyle itemediğimden baş döndürücü bir hız içinde sürüklenerek zamansızlıkta savruluyorum.

Benliğimi ele geçiren ateşin varlığından dünyana bir ışık yaratamadığımdan ve Seni bana ulaştıracak bir kelimeyi Sana emanet edemediğimden varlığında yer eden ben’ in silikleşmesini izliyorum.

Zaman beni yaşanmışlıklarım kadar yaşlandırmış, acizliğin bereketli topraklarına dizlerime kadar batırmış olduğundan ne ben aynı benim ne de sen aynı sen… Artık bizde değiliz üstelik.

Sen Dilimin Diniydin

2010-08-28T12:02:00.008+03:00

Mevsim dönümünü bekleyen takvimin umut dolu bakışları Sende gizli olan biliyorum.
Aceleci yanlarına rağmen,
Bana varan tüm yollarda oyalanmada gibisin

Sindire sindire geliyorum
Ezberimde gibisin
Seni ben ezberledim

Özlem duyan coşkun ırmaklar gibi geliyorsun

Biliyorum gelme dediğin anlarda med cezirim
Sana çekiliyorum

Biliyorsun, dönmelisin evine, kalbine

Biliyorsun, Sensin evimde, kalbimde

Biliyorum, bilmekten korkmuyorum,
Biliyorum ki asıl dinginlik, sükunet fırtınada
Ayakların istekle sürüklenmeli buraya,
Tüm yaralarının sarılacağı,
Sen çoğaldığını düşündükçe yok olacağı bu yere,
Bana...Kalbime...

Beni Sen et,kalbini kalbime kat
Beni Sana kattığın bir fırtınaya koy
Sende döneyim, Sende gideyim
Ama hep Ben Seni bileyim

Korkmuyor musun adın adımla anıldıkça Sana özgürlük yok.

Adınla başlıyor herşey

Fark etmiyor musun? Başlangıcı olmayan kusurlu bir eylemin dimağımda kalmışlığıyla yakınırken,
adımla başladığımız yeri çoktan geçtik Sevgilim.

Fark etmiyor musun?
Yeni bir dil buluyorum
Her başlangıçta yeni bir din
Sen dilimin diniydin

Bir kelime taşıyorken Seni bana izbelerin arasından
Aşktan kelimelerine dökülüveren bu büyüye aldanmamalısın

Ama en çokta aldatmamalısın
En çok bende olan Seni,
Sende kalan sesimi

Sesin aramızdaki boşluğu dolduran yegane güç.
Unutmamalısın

Sana dokunmamdan korkuyorsun
Sana sesimin çarpmasından
Boşluğumdan
Sen kalan yanlarımdan

Korkuyorum
Sende, içimdeki yekpare sıkıntılarla karşılaşmaktan

Çocuksun daha
Seni ne kadar sevdiğimi bilip
Yine de beni seviyor musun diyecek kadar
Çocuk

Ruhumu ferah kılacak bir nefes gibiyken Sen,
Kargaşamızın çoğalan, boğucu ellerine rağmen düş yollara
Sonu gelmeyecek gibi duran krizlerimle savaş ve bir aramak peşine düş
Aradığın kadar bul, bulduğunca yitir Beni.
Seni, bana ulaşmaktan alıkoyan tüm yolları lanetle
Tüm dilleri günahkar addet.
Hassaslaşmaya başlayan masumluğunda gizle beni.
Tüm günahlarından uzak Sev....

Geceyle Gelen

2010-08-27T14:06:00.005+03:00

Gece tarafından bir düş gönderildi.

O, başında oturmuş, yüzünü ellerinin arasına almış, çığlık atıyor ve ağlıyor.
Solgun bir yüz, silikleşmiş, zamanın yıprattığı bir anı gibi. Net değil.
Düş olamayacak kadar gerçek, gerçek olamayacak kadar da düşsel.

Zihni bulandı.
Göğsünü sıkıştıran sancıdan kurtulmayı denedi.
Şaşkınlık.

Saat 23:15

Gözlerini açtığında şehrin en güzel ve en kalabalık meydanında sırtüstü yatıyordu. Yağmur kanalların taşmasına neden olmuş ve meydan sular altında kalmıştı. Yerden güçlükle kalktı ve suların ayak bileklerini geçmiş olmasına aldırmadan Piazza Di San Marco'yu koşarak geçti ve Grand Canal'a ulaştı. Kapı numaralarının ve sokak isimlerinin işe yaramadığı tek şehir burası olmalı diye düşündü. Neyse ki; kıyı şeridinden ilerleyerek Hotel Gabrielli' ye ulaşabilirdi. Oraya zamanında ulaşabilmek için koşması gerektiğinin farkındaydı ve göğsünü sıkıştıran ağrıya aldırmadan koşmaya başladı.

Tek bildiği şey orada olması gerektiğiydi.

Olmalıydı.

Nefes almadan beklediği bir kaç saniye boyunca vaporettonun kıyıya yanaşmasını izledi.

Ölüm sessizliği.

Ve işte oradaydı.

Fakat kendisini görmeden ağır aksak adımlarla ilerleyerek hotelden içeriye girdiğine şahit oldu.

Yağmur ondan kalan izleri yok ediyor gibiydi.

Geriye bir tek kokusu kaldı.

Biraz bekledi ve...

O'nu korkusuzca odasına kadar takip etti. O'na ulaşmak için ne kadar çabaladığını bilmiyordu. Tek bildiği şey O'na ulaşmayı başarmış olduğu ve Ona bu kadar yakınken fark ettiği tek şey ise geceye sığınıp gelenin kendisinden başkası olmadığı gerçeğiydi...

Gizem

2010-08-25T16:44:00.002+03:00

İstemsiz olarak arzu nesnesine dönüşmüş olmanın benliğinde yarattığı öfke seline set çekmeye çalışıyor. Teninin, alev gibi yakan baştan çıkarıcı silahlarını kuşandığının farkında.

Elde edilebilir gibi görünmesine rağmen ele geçtiğinde yok olacağına duyulan şüphesizlik tohumları...Karşı koymanın imkansızlığı hücrelerini sarıyor. Duvardaki gölgeye kılıç sallamak...

Hırçın bir varlık gibi karşısına çıkan herşeyi parçalayabilecek güçte bir güzellik. Tarifi en az dokunmak, yanına yaklaşmak kadar imkansız. Ya da öyle olduğunu düşündüren gizemli havası insanı ele geçiren tek şey.

Carpısma

2010-08-25T08:25:00.003+03:00

Tanıyor gibiydi.

Kalabalığın içerisinden kendine ait olanı tanımaya benzer bir hisle kuşatıldığını hissettiği halde bundan rahatsız olmadığının farkına vararak tebessüm etti. Gördüğü en duru yüzden gülümsemesinin karşılığını almanın sevinciyle yanına yaklaştı.

Ona ait gibiydi.

Onun için yaratılmış olduğunu düşünmekten kendini uzak tutacak kadar benliğinin önüne geçti. Aklından geçen elbette bir üstünlük yada aşağılama değildi. Ancak sonsuz bir uyum olabileceğini düşündü. Mükemmel bir eşitlik. Denklik...

Zihnindeki tüm kelimeler birbiriyle çarpıştı.

Aidiyet olması imkansızdı. Daha çok O'nunla birlikte var olmak diye düşündü. Adıyla birlikte anılan olmak. O'nu herşeyden ve herkesten üstün tuttarak seyretti.

Bir çarpışma anıydı. Zihninin kuytularında kalmış imgelerden çekip çıkardığı masum bir yüz dünyasına doğuyordu. Alev alev yakan, ışık saçan, benliğini unutturan bir çocuk safiyetine teslim oluyordu. Hatırlar gibi olduğunu düşündüğü, zamansızlıktan kopup gelmiş kısacık bir an'da O'nun varlığının hep orada durduğunu idrak ettiğinde anladı ki tebessüm edenin farkındalığında kendi masumiyetini kazanacağı ve teslimiyetle seveceği gün bir adım uzağındaydı.

Mevsim Dönümü

2010-08-18T15:01:00.005+03:00

İsmi, dudağıyla yüreği arasında bir ateş parçasına dönüştüğünde, sırtından geçmişin yükünü sıyırıp atıyor gibiydi.

Çıldırmaktan korktuğu, buzdan bir ürpertiyle sarsılıp benliğini unuttuğu gecelerde ismiyle nefes aldığını fark etti. Her telaffuzda, odanın, çıkışsızlığını yüzüne vuran duvarlarında hücreleri parçalandı. Kaderin devrik seslerini duyduğunda dudaklarından iç çekişler döküldü. Gecenin saçlarından coşkulu şiirler savrulurken hücrelerine, hayallerinin bir mezar taşı boyunda olduğunu anladı ve onları bir mevsim dönümü uzunluğuna hapsetmekten geri kalmadı.

Kusursuz Ölümün Tanıklıgında

2010-08-16T12:35:00.006+03:00

Gökyüzü; ruhunu ele geçiren kıpırdanışın yüreğini sarsan adımlarını
duyumsadığı gün kadar berrak olmadı. O'nu coşkun dalgaların arasında
yazgısına kafa tutarcasına, gökkubbenin altında daha önce görülmemiş ve duyulmamış bir arayış sonucu ulaştığını bilen özlem dolu bir insanın kaçamak bakışları. Ya olmadığı şahitlik.

Aman vermez fırtınalardan çıkıp arayışın sonunda ulaşılanın kefaret öder gibi hoyrat eylemlerle paramparça edilip yok edilişine de tanık. Bulduğunda, nihayet dineceğini düşündüğü sarsıntıları giderek şiddetlendiği için yaraları çoğalan aşığın gittikçe hassaslaşmasına olmadıklık. Sabrının ve şiddetli isteğinin arzu ettiğini vermesine rağmen sonu gelmez bir yolculuğa talip olduğunu düşünen aşık, kusursuz ölümün tanıklığında...

Simdi Çok Uzak Gelmiyorsun

2010-08-14T14:12:00.005+03:00

Birisi; düşünmekten kaçınmak için sürekli uyumaya çalıştığını söyleseydi buna gülerdim. Şimdiyse çok uzak gelmiyor.

Seni düşündüğüm her an kelimelerime karanlıklar çöküyor. İçimdeki sarsıntıların son bulacağını düşündüğüm her an en başa dönüyorum. Seni kelimelerinde arıyorum. Daha çok. Daha çok. Aradıkça öldüğümü farkedemeyecek kadar arzuyla yapıyorum bunu. Kelimelerinde Kendimi arıyorum. Karşıma hep ölü bir ben çıkıyor. Ölü ben'ler; arayışçının dünyasını başına geçiren imgeler topluluğuna dönüştüğünde arayışın renginin siyah olduğunu yüzüme vuruyorlar. Ölü bir ben, bu her şeyin kırılışını simgelemekten başka bir işe yaramıyor.

Fısıltı

2010-08-05T08:23:00.001+03:00

Adam içinde büyüyen hislerini geceye fısıldadı. Ve gece, adamın sevgisini uğultulu bir akşam gibi taşıyordu kadına. Ne yazık ki kadın adamı anlayamadı. Fısıltıları, yorgun zihninin bir oyunu, gecenin gönderdiği düş olarak yordu geceyi. Gece adamın sevgisini sırtlanıp O'na geri taşıyor sanki hep olacak bir var meydana getiriyordu. Ve adam içinde büyüyen acısını bastırabilmek için geceyle bir daha hiç konuşamadı. Ve bir daha hiç uyuyamayan bir adam kaldı geceden...

Ve Ay Dedi ki

2010-07-30T15:20:00.002+03:00

Ey Güneş, kalbimin hizasınca dur ve kinimi kurut.

Ve Ay; sende; karanlık tutkularım arasından adını çekip çıkardığımın teniyle bir kez daha buluşmadan gittiğime tanıklık et.

Geceleri uykusuzluğumu teslim ettiğim şiddetli günahım beni utanca boğuyor ve öfkem tıpkı boğazlanan hayvanlar gibi ayaklarımın altında inliyor.. Zayıf yanlarım için kurduğun tuzakların hepsi bir bir bozuluyor ve gizlenmemiş, apaçık ortada olan ne varsa sana dair ruhumu hüzünlü bir arzuyla sınıyor. Pençesine düşüreceği avı için pusuya yatmış avcı misali senler tarafından parçalanmış "ben" den geriye ne kaldıysa kurtarabilmek adına kibirli ve ukala varlığın, anının ruhuyla yok ediliyor. Yokluğunun bende ebedi bir unutkanlığa dönüşeceği düşüncesi beni sonsuz bir teslimiyete doğru sürüklüyor. Varlığından yoksun, biçimsiz ve anlamsız anılar, anın yok ediciliğinde parçalanıp yok oluyor. Ruhum ve arzularım herşeyden ve herkesten daha yaşlı olan zamanın kendisiyle sonu gelmez bir savaşa giriyor. Devingen bir olay örgüsü olmaktan uzak, benden hiçbir şey alamayacağın, belki sendeki etkimi kıskanacağın bir duygu durumuna dönüşmesi düşüncesiyle kalbimin arzusunu izlemek için ruhum karşı konulamaz bir istekle direniyor. İçimde gerçekleşen fırtınalar Tanrısal bir öfkeye dönüşmeden önce Seninle yollarımız ayrılıyor. Seçilmiş ve sevilmiş değilsin artık. Zaman geçti ve beklentiler değişti. Olasılıklarını yitirdin, bir hiç uğruna ellerinde silikleşmesini izledin. Yaşam tarafından aldatılmış olansın artık.

Şu ana kadar; Sana dair hiçbir düşünce tarafından korkutulmuş değildim ama artık Adında Tanrı' dan korkmayı öğreniyor ve Sen ölmeyi bir türlü başaramadığın için katledilmeni izlemenin geçici eleminin beni sarmasına seyirci kalan ruhumun anılara ettiği küfürler kulaklarımda yankılanıyor.

Seni; sahip olduğun en değerli şeyden mahrum bırakıp, onu ellerinin arasından kendi ellerimle, benden daha yüce bir varlığa teslim etmeye yüz yumacağım.

Adınca Uzak Durmak

2010-07-27T14:10:00.001+03:00

Yüreğini suskunluğa hapsettiğinden beri susuyorum beni. Seni cümleler boyu parçalıyor benler. Seni de sesini de çıkarmıyorum içimden. Sustun. Sustun. Güneş battı, avuç içlerine en çok bu batanlar...Kentin ıssız sokaklarına astılar seni, acılarından.

Ellerin bu kadar küçük olmasaydı, teninde yarım kalmış aşkların yanık izlerinden, adınca uzak durur muydum

Bilmem ki...

Sana yüzümü bir dönüp, bir yalanlar mıydım söylediklerimi... "ben sana çok geç kaldım" derken bile korkularımla kol kola kaçar mıydım, beni beklediğin sokaklardan koşar adım.

keske yalnız bunun icin sevseydim seni

2010-07-23T11:48:00.007+03:00

bir kadın geçmişini siliyor tüm zorluklara inat

keşke yalnız bunun için sevseydim seni

agladıgımda gozyaslarımı silen ellerın ıcın sevseydim keske seni....

Sende Gittin ya!

"Keşke" Gidişini izlememek için sevseydim seni ..

sen; şimdi,

ya da belki az sonra,

belki de bilmediğim bir zamanda -aşımsız-

gidenlerdensin..

ben, gittiğini sanan kalanlardan..

keşke yalnız bunun için sevseydim seni..

bir yerlerde güneş doğuyor şimdi, sessiz, soğuk..

keşke yalnız bunun için sevseydim seni..

üzerine yansımadığın her şey siyah görünüyor bana

keşke yalnız bunun için sevseydim seni..

Gün batıyordu turuncu

Deniz de vardı mavi,

Senle ben turuncumavi

Dünyanın en uyumlu iki rengi

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni!...

Nefes almak mıdır yaşamak,

Yaşamak için mi nefes alırım...

Ben senin için alıyorum nefesleri

Hep bir umut

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni !

keşke yalnız...

keşke yalnız sevebilseydim seni...

sebebe gerek kalmasaydı sen giderken...

CEMAL SÜREYYA

Ülkü Tamer: Tanrı bin birinci gece şiiri yarattı

Bin ikinci gece Cemal'i
Bin üçüncü gece şiir okudu Tanrı
Başa döndü sonra
Kadını yeniden yarattı.

2010-07-22T13:39:00.000+03:00

Sensiz olmazdı biliyordum.
Seninle de olmayacağını bildiğim gibi...
Olamazdı biliyorum. Hiç bir şeyden emin olmadığım kadar emindim bundan.
İçinde umudu yeşerten hep ben olacaktım.
Hayalleri yerle bir olan ben ve her şeyi yakıp giden Sen.
Gözlerine baktıkça Sana teslim oluyordum.
"Gözlerini kaçırıyorsun dediğinde" ....
Ah bilmezsin ki kısacık saniyelerde aklımdan neler geçiriyordum.
Kaç ölüm gerçekleşiyordu gözlerinle buluştuğumda bilemezsin.
İsmini telaffuz etmeye kalktığımda...
Ah adındaki Ç harfi...
İsminle yüzüme vurulan
Çaresizliğim, çabalarım, içinden çıkmayı asla başaramadığım çamura saplanmışlığım.
İsmin beynimi görünmez neşterlerle ikiye ayırıyor
Kanıyorum...
Öyle ya dahil olmak yoktu bana Senin dünyana
Duyuyor musun? Hayatın boktan arenasında ilk kez yenildim.
Mağlubum...
Fakirde sayılmazdı hani gönlüm
Yine de beni sevmen için yetmedi.
Gülmeler bile çoğuldur.
Yalnız insan ancak aynada yansıyan kendi aksine gülümser.
İşte bu tekil...
Yalnızım.
Alev alev yanan bir ağrı oturuyor şimdi yüreğimde.
Dağ kadar.
Yalnızlığım gibi.
Dağ başı yalnızlığı...
Bana hiç kimse lazım değil. Sen arayıp sorsan...
Yalnız değilim aslında İnsansızım diyorum ben kendime.
Sensiz olduğum için kimsesiz.
Kalabalıklar arasında unutmak istemiyorum Seni...
Gittiğinden beri yüreğimin rengi Siyah
Ben ve yalnızlığım
Ben ve karanlığım
Ben ve yenilmişliğim
Ben ve Ben
TEK BAŞINA...

2010-07-20T16:33:00.001+03:00

Aşk;
ruhumu çarmıha geriyor göz bebeklerinde
nefsimi kör kuyulara atıyor
zincirlere vurduruyor gönlünün zindanlarında
Nil kıyısı gözlerinde içimdeki Musa'ları katlediyor

Sus/m(a)

2010-06-30T14:59:00.038+03:00

Dilime toprak at. At! ki konuşmasın daha fazla. Sus/sun artık yeter. Bıkıp usanmayacak yoksa söylemekten, söyleyip yutkunmaktan. Toprakla boğ içimden Sana yükselen sesleri. Sus/tur!!! Sonra deniz gözlerimi düş değerimden. Sana helal olsun çaldıklarınla beraber. Sus/tur herkesi. Üstüne alınmasın kimse yokluğumu, pay çıkarmasın kendine. Bilirsin ben Seni hep sevdim. Bir tek Sen bil yapılanların Sana olduğunu. Sus/tur. Karşında ki tepetaklak düşüşlerimin hep Sana olduğunu bil ama yine de Sus! "Altı üstü bir aşktı" de geç. Kaldığın yerden devam et. Sus/tur içinden yükselen ah'ları. Aklında ne varsa bana dair topla, istifle hepsini, bir sandala yükle Marmara'ya sal. Gizli olsun herşey, her zamanki gibi. Bir tek Sen gözyaşı dök ardımdan. Baktıkça öldüğüm gözlerinden akıp gideyim. Bir tebessüm kalsın benden geriye Sana. Bir de Sus/kunluk. Benle ilgili konuşama bir daha. Yutkunan Sen olma ama konuşma. Sus! Sende kalayım bir tek. Günahımızla birlikte. Sakın çıkarma cehenneminden. Benim taşıyamadığım yükü Sen taşı. Öylesi masum bak Marmara'ya ardımdan. Bana baktığın gibi bak. Bir bankta otur dinlen biraz. Bir kez de Sen ol gelip geçenlerin konuşmalarında ki dalgın ve üzgün insan. Hani O adam gibi. Üzgün ve düşünceli. Desinler ki kalbinde bir sızı olmalı. Sus/tum de artık ölesiye Sus/tum. Avaz avaz bağıran bir Sus/ma. Ölesiye SUS... Ölene dek...

(d)üsüyorum

2010-06-30T13:37:00.003+03:00

İçinde yaşam olan ne varsa yok olur adım adım. Artık ölüdür şehir. Bir kasırga çıkmış ve ardında bıraktığın ne varsa, evler, insanlar, hepsini yok ediyormuşçasına. Ve Sen kulaklarında bir ses deli gibi sürersin. "Bitti" Ne kadar hızlı gidersen Seni yakalayamazmış gibi. Kaçtıkça ondan kurtulabilir, bu gerçeği değiştirebilirmişsin gibi. Deli gibi çarpan kalbinin sesini duyarsın bir tek. Bacakların titrer ve tüm imgeler beynine saldırmaya başlar. Toza dönüşürken arkandakiler, önünde uzayan her şey silikleşir. Uzar gider. Ve Sen dalıp gidersin, ölüm sessizliğinde.

Üşüyorum

Üşürsen söyle hemen

İçimin camları kapansın

insearchofwind

Zihinsel Terörizm / 3

Zihinsel Terörizm / 2

Yanılsamanın Aşırılığı

Foucault Tesirli Bomba

Soru Cevaptan Kıymetli Olabilir!!!

An Unposted Letter To My Lover/2

An Unposted Letter To My Lover

An Unposted Letter To My Father

Confession Of The Soul

Madness

The Game Of Life

The Effect of Fear

Storyline/Chapter Nineteen: Change The Rules

Just a simple Question

Storline/Chapter Eighteen: Return

Holiday (Iris/Quotes)

Story Line/Chapter Seventeen: Back To Black

İkon

Story Line/Chapter Sixteen: I Will Be Your Mirror

Story Line/Chapter Fifteen: Extreme Pain

Tezer Özlü'den Kalanlar

Two Women

Story Line/Chapter Fourteen: Leaden Feelings

StoryLine/Chapter Thirteen: Broken

Bu Kez Bir Soruyla Geldim

Story Line/Chapter Twelve: Memory

Story Line/Chapter Eleven: Threat To Life

Story Line/Chapter Ten: Expression of Words and Actions

Story Line/Chapt​​er Nine: I Pulled The Damn Trigger Myself, Remember?

Story Line/Chapter Eight: Prefrontal Cortex Disorder

Story Line/Chapter Seven: Runner's High

Story Line/Chapter Six: Hyperventilate

Kalem Ehli ve Kalp Ehli (Elif Şafak)

Story Line/Chapt​er Five:Disappeara​nce of Some Sense

The Other

Zihinsel Terörizm

Prodromal

Tasarlanmış Tepkisizlik

South Of Nowhere

Depth Of Despair

Zaman Kayması-Kırılma Noktası

"Kendi" Cehennemi

Fantazma Ekseninde Aşk

Sınırda Yaşam ve Demokrasyon Çizgisi

Perdeleme

Geri Çevrilmek

Kodlanmış Nesneler Yığını

Ceset Torbasında Ölüler Sergisi

Yüreğimdeki İz

İs İt Love?

Prototip Aşk

Hiper Aşk

Diğeri İçin Bir Hata

Suskunluklarım

Gösterge

Düşlerinden Asılmak

Before The Winter Sleep

Delgados

Prematüre Aşklar

Story Line/Chapter Four: Look Like Walking Death

Ötekinin Rüyası

Silent Partner

Mekanik Aşklar

StoryLine/Chapter Three: After The Dream

StoryLine/Chapter Two: Readjust and The Dream

Story Line/Chapter One: Meet Again At Firenze

The Reason is YOU

Ya Deliyim Ya da Ölü

Hoşgeldin

Geceye Şarkı

Yanılsama

Arayış

Taştan Maskeler

Susku Teşhirleri

Anlatıcı Hikayeyi Terk Eder

Ceset Perdesi

Nun Masalları'ndan

Hiç Kimsenin Yanında Zamanım

Sen Dilimin Diniydin

Story Line/Chapter Nine: I Pulled The Damn Trigger Myself, Remember?

Story Line/Chapter Five:Disappearance of Some Sense